ə özündə güc taparaq ayaqda durmağa çalışırdı.Hər dəfə unutmağa çalışsa da liftə girəndə və yaxud arxivə daxil olnada xatirələr göüzünü önünə gəlib dururdu...
Elxan artıq liftlə arxivvə kamera quraşdırmaqla onu kaninetdə monitor vasitəsilə izləyirdi.Və hər dəfəsində qızın kədərlənməsi, içini çəkərək ağlamasına əsəbiləşirdi...
SENTYABR, 2007-Cİ İL. MOSKVA...
Axşam...
Anar əlində qəhvvə eyvana çıxıb şəhəri seyr elədi.İlqarın addım səslərini duyub soruşdu:
-İlqar, heç sevdinmi?!...
-Anar, bir qızım var deyə o qadını sevən deyiləm..
-Bəs Lavin?!...
-Lavin sadəcə heyranlıq duyduğum tiplərdəndir.Başına gələn olaya rəğmən həyata küsməyib.
-Sənin sayəndə...
-Mənim niyə?!...
-Nə bilim “niyə?!”...Sadəcə hiss edirəm ki, sənin əməyin var bu işdə..
-Nu i Paqanini!...
Anar onu dinləsə də fikri uzaqlara getmişdi..
“Fəxriyyə...Görəsən necəsən, gözəlim?!...”SENTYABR, 2007-Cİ İL.BAKI...
Fəxriyyə nin dərin fikirlərə qərq olduğunu görən Fidan soruşmağa qərar verdi.
-Fəxriş, necəsən?!...
-Yaxşıyam, canım, narahat olma,-deyib kədərli təbəssüm etdi.
Fidan Nicata baxaraq başını buladı.Nicat Fəxriyyəyə nəzər salıb köks öyürdü.Bu zaman qapı açılaraq Elxan içəriyə daxil oldu.Baxışları ilə Fidanla Nicatın çıxmasını əmr edib Fəxriyyənin masasına yaxınlaşdı.Qız başını qaldırmadan işini görürdü.
-Fəxriyyə, danışmalıyıq...
-Mənim səninlə danışmağa mövzüm yoxdur,-quruca cavbalayıb başını qaldırdı.
-Fəxriyyə, xahiş edirəm, -əsəbiliklə dedi.
Fəxriyyə soyuq halını dəyişmədən ona baxması Elxanın əsəblərinə toxunsa də səbr deyib dururdu.
-Fəxriyyə..!
-Mən sənin kuklan deyiləm, aydınır?!...
-Haa, demək belə?! Bəs o əclaf səni harda tutub öpəndə kuklana çevirmirdi?!...
-Elxan, məni bu hala sən gətirdin, fərqindəsən?! İndi nə istəyirsən, hə?!...
-Fəxriyyə, bax, mən sadəəc onun əsl üzünü ortaya çıxatdım...
-Hə, çıxartdın,sonra?! İddialar təsdiqləndimi?! Bank soyuldumu?! Yox! ...
-Ona kimsə əngəl oldu, əminə buna...
-Kim?! Mən?!
-Tövbə əstəğfürullah! Fəxriyyə...!!!
-Nə