var?! Bezdim artıq sənin təqiblərindən!!!...
Fəxriyyə masaya dayaq verib ayağa qalxdı.Elxanın gözlərinə baxaraq kəskin şəkildə
-Bir daha məni narahat edib əsəblərimi pozma! Yoxsa şələ-şüləmi yığışdırıbb bankdan birdəfəlik köçəcəm-deyərək tamamladı.
Elxanın nitqi qurumuşdu.Fəxriyyənin gedişini seyr edə-edə key kimi gözlərini döydü...
SENTYABR, 200-7Cİ İL.MOSKVA...
Anar gözlərini boş ifadə ilə tavana zilləyib dərindən nəfəs aldı.Əlinin tərsini alnına qoyaraq gözlərimi yumub açdı.Bir anlıq kino lent keçdi gözünün önündə.Fəxriyyə...
Başını yana çevirib sarışın rus gözəlinə baxdı.Qarnı üstə uzanaraq açıq kürəyini nümayiş etdirən sarışın yatırdı hələ.Qalxıb əynini geyinməyə başladı...
Şkafın güzgüsünün qarşısına keçəndə az qala özünü tanımadı.Üzünü tük basmışdı.5 ayda yalnız 506 dəfə üzünü təmizləmişdi, o da ki, İlqarn qəzəbindən...
Alnını güzgüyə dayayıb gözlərini yumdu.
“Bağışla məni...Mən özümü bağışlaya bilmirəm...Barı sən bağışla...”
Bu zaman kürəyində istilik hiss etdi.Sarışın gözəl qollarını onun qarnına dolayıb başını kürəyinə qoymuşdu.Anar ehtiyatla onun qollarını azad edib çevrildi.
-Sveta...
-Da?!-üzü güldü.
“Yox, mən day bacarmıram...Hansısa güc məni məndən alır...Özümlə bacarnıram...Axı niyə?!...Niyə?!...”
Sveta(Svetlana-qısaldılmış forma) əlini onun bədənində gəzdirib dodaqlarından öpmək istəyəndə Anar incə kobudluqla onu itələyib çıxdı.Həyət enərək indicə çıxdığı göydələnə nəzər saldı.
“Bacarmıram...Özümdən asıl deyil...Hər dəfə onun gözləri qarşımı kəsir...Ala gözlər...”
Həyətdə avara kimi dolaşıb skam yada əyləşdi.Dizlərinə dirsəklənib barmaqları ilə oynamağa başladı.Az qala barmaqlarını sındıracaqdı.Səbr edə bilməyib təkrar gəzib dolaşmaağ başladı.Bisetkaya girib əyləşdi.
Bu zaman telefonu zəng çaldı.İlqar idi.
-İlqar...
-Hardasan yenə?!-kobud şəkildə soruşdu.
-Off, İlqar...
-Sənə milyon dəəf demişəm ki, offlama!!! Hardasan?!..
-Axı nə olub?!...
-Milisdəyəm...Samirin başı bəladadır...
-Nəəə?!-Anar özünə gəlib bisetkadan