n çxdı.-Və sən də bunu sakit deyirsən?!
-Anar, məni tanımırsan bəyəm?!...
-Off..
-Yenə?!...
-Yaxşı, İlqar, yaxşı, adresi de...
...Anar 10-15 dəqiqəliyə özünü İlqara yetirib təngnəfəs soruşdu:
-Noldu?! Hadisə necə baş verdi?! Danış da..!
-Boje moy! Anar, səbr..!
-Şahmatist, elə danışarsan ki, Samiri özün xilas edəcəksən...
-Niyədə olmasn, bratik?!-kinayəli gülümsədi.
Anar daha da yaxınlaşıb onun gözlərinə baxdı.
-Sənin milislərlə əlaqən var?!..
-Sən hələ indi ayılırsan...
Anar dəhlizdə səbrsiz get-gəl edib onlara doğru gələn Milisə ayaq saxladı.
-Znaçit taakkk,-şişman, dazbaş, otya yaşlı milis sözə başladı...
SENTYABR, 2007-Cİ İL.BAKI...
Fəxriyyə axşam evə gəlib otağına keçmək istəyirdi ki, atasının zəhmli səsi yüksəldi.
-Fəxriyyə..!
Qız atasına yaxınlaşıb gülümsəyə çalışdı.
-Eşidirəm, ata...
-Əyləş, səninlə söhbətimiz var...
Hər iksis divanda əyləşdilər.Malik qızına qəzəbli baxıb soruşdu:
-Hələ də onu fikirləşirsən?!...
Fəxriyyənin zorlu təbəssümü saralıb-soldu.
-Ata...
-Hə, ya yox?!...
-Bilmirəm..
-Necə yəni bilmirəm?! Onsuz da başımı aşağı elədin, indi neyləmək istəyirsən,hə?!..
-Ata, qışqırma, -kövrək səslə deyib ixtiayrszı göz yaşları süzülməyə başladı.-Sən semədinmi?! Mən həmişə səninlə anama qibtə eləmişəm, sevginiz mənim üçün əziz xatirə olub...Amma indi niyə məni anlaya bilmirsən?!-son sözlərini qəzəblə deyib ayağa qalxdı.-Ata, mən onu sevirəm, fərqi yoxdur, kim olursa olsun, sevirəm, başa düş...O...O tama başqa adamdır...Sən onu azacıq tanısaydın...
Malikin “daş” halı birdən yumşalmağa başladı.Gözləri yavaş-yavaş çökəkliyə doğru yuvarlanırdı.
-Əslində...tanıyıram...
Fəxriyyyə atasına baxıb heç nə anlamadı.Əyləşib yanaqlarını qurulaya-qurulaay ondan açıqlama gözləyirdi.
-Onu yox, onu böyüdən adamı...İlqarı...Mən onun haqqında araşdırma aparanda İlqarın adı gözümə sataşdı...Bu o idi...
-Ata, axı kim?!...
-Mənim əlimə faktlar verən...Onun niyə belə addım atmasını anlamadım...Amma gözləri...Mən həyatım boyunca elə gözlərə