n çıxdın?!-zırıldanıb uzanmağa davam elədi.
Qapının açılması ilə gözlərini İlqara zillədi.Onun sərt baxışlarını görüb saymazyana tərzdə soruşdu.
-Nə olub yenə mənə?!...
-Bilmirəm,Anar. Gecə olan-qalan viski şüşələrini boşaldan sən deyildin bəyəm?!...
-Şahmatist, başlama görək...Başım partlayır onsuz da...
İlqar başını bulayaraq onun yanında əyləşşdi.Əlini uzadıb alnını yoxladı.Anar bu an keçmişi xatırladı.
O, xəstələnəndə İlqar ona necə baxırdı.İxtiyarsız dodaqlarına xəfif təbəssüm qondu. İlqar da xatırlamışdı.Birdən üzü ciddiləşib xəbərdarlıq tonunda səsləndirdi.
-Anar, o-sənin əkizindir...
Anar zorla dirsəklənib İlqara key-key baxırdı.
-Necə yəni-əkizim?!...
-Hə, əkizindir....Bütün analizlər bunu təsdiqləyir...
-Mən..mən...Onunla görüşməliyəm...
-Anar, o artıq burdadır-Moskkvada...Adı Rəfael...Lavinin əmisi onu vaxtilə bir qrup insanın əlindən alıb öz övladı kimi böyütmüşdü...Zənnimcə uşağı hansısa beynəlxalq şəbəkəyə satmaq fikrində idilər...Daha heç nə bilmirəm, soruşma da...
-Bəs...özü bilir?!...
-Hə...
-İlqar, mən qorxuram...
-Mənim tanıdığım Anar qorxmaz...
-İlqar, sənin böyütdüyün Anar artıq məhv olub...Mənə bax! Bu-mənəm?! Mənəm?!...
SENTYABR, 2007-Cİ İL.BAKI...
Fəxriyyə nin gözləri dolub daşırdı.Yaxşı ki kabinetdə heç kim yox idi.Nicatla Fidan işə bir az gecikəcəkdilər...
-Bacarmıram artıq, bacarmıram...Axı niyə?!-başın masaya qoymuş qollarının üstünə dayadı-Alınmır, unutmağa çalışıram, amma alınmır...
Qapının səsindən cəld özünü toplamaq istəyəndə Elxanı görüb əsəbiləşdi.Qalxıb onun qarşısına keçərək gözlərinin içinə qəzəblə baxdı.
-Nə var yenə?! Mənim halmə görməyə gəlmisən?!...
-Fəxriyyə...
Elxan sözünü nə başlada bildi, nə də bitirə.Fəxriyyənin gedişini çarəsiz baxışlarla izləməkdən başqa əlindən heç nə gəlmədi...
SENTYABR, 2007-Cİ İL . MOSKVA...
Səhərdən bir xeyli keçmişdi.Anar gərginliklə gah divandan qalxıb o baş-bu baş gəzib dolaşır, gah da təzədən divana çökərək barmaqlarını bir-birinə keçirdirdi.Samir onnun halına