baxıb gülümsəməyini zorla saxlayırdı.
Qapının açılması ilə Anar ildırrım vurmuş kimi yerindən dik atıldı.Zala keçən İlqarın ardnca gələn “əkiz”ini dörəndə içindən titrəmə keçdi...
P.S. Əkizlərin söhbətini yazmayacam.Həddindən artıq yorucu və sıxıcı söhbətdir, amma bir şeyi nəzərə çatdırım ki, Rəfael Avropaya satılmışdı.Necə satılmışdı, kim satmışdı, qaranlıq məsələ olduğu üçün yazmıram.Sadəcə Lavinin əmisi onu xilas edib öz övladı kimi böyütmüşdü.Uşağın o vaxt heç 1 yaşı belə yox idi...SENTYABR, 2007-Cİ İL.MOSKVA...
“Əkiz qardaşlar”ın tanışlığında və söhbətlərindən 1 həftə keçmişdi(Bu 1 həftə ərzində onlar bir-birlərini tanıyaraq isinişiblər) Tam əkiz demək olmazdı onları, sadəcə üz cizdilərindən deyil, eyni zamanda xarakterləri ilə.Anar hər nə qədər dəli-dolu, dikbaş, dəliqanlı tipə sahib idisə, Rəfael əksinə-sakit “uşaq” idi.
-Rəfael, bəs sən bizim dilimizi necə öyrəndin?!..
-Lavin atamla...yəni atalığmla..
-Narahat olma, davam elə...
-Lavin atamla az da olsa bu dildə danışırdı...
İlqar onların söhbətlərinə kurs olmaq istəsə də telefonuna gələn zəng buna imkan vermədi.Ekrana baxan kimi cəld özünü açıq eyvana atdı.
-Lavin, nə olub?!...
-İlk öncə axşamın xeyir...
İlqar telefon söhbətini bitirən kimi Anarın qarşısında dikəldi.Anar anlamaz-anlamaz ayağa qalxıb ilqara baxanda nitqi qurudu.Yenə sərt və kəskin baxışları.İlqar onun qolundan yapışaraq zaldan çıxartdı.Özü bir anlıq dəhlizdə tapan Anar əsəbiləşib nəsə demək istəyirdi ki, İlqar onu qabaqladı.
-Hazırlaş! Bakıya dönürsən bir günlük!
-Nəə?! İlqar, zarafatın heç yeri deyil...
-Sən o qızı nə hala saldığını başa düşürsən ya yox?!
-Fəxriyyə...Nolub ona?!-narahatçılıqla soruşdu.
-Bilmirəm, heç nə bilmirəm...Sən bu haldasansa, o səndən də betər olar yəqin...
-O, məni sevmir,-güclə deyib gözlərini İlqardan yayındırdı.
-Yanılırsan, bratik, sevir...
İlqar qəzəbli səs tonunu aşağı salıb əlində tutdöu telefonu Anarın gözü qarşısına gətirdi.Ekrana baxanda gözlərinə inanmaqdan zorlanan Anar yerindəcə