ə donub qaldı..
SENTYABR, 2007-Cİ İL.BAKI...
Fəxriyyə artıq bir neçə gün idi ki, gecəni Lavinin evində keçirirdi.Atası Malik çarəsizcə razılaşmışdı.Onsuz da qızının acılarını görməyə güclə dözürdü...
Fəxriyyə qızın yatdığı otağa keçib çarpayının yanında özünə yer seççərək əyləşdi.Fəxriyyə yenə gözlərini nöqtəyə zilləyib susqun vəziyyətini almışdı.Əlini uzadıb qızın saçlarına sığal çəkməyə başladı.
-Fəxriyyə, necəsən?!...
Daşdan səs çıxdı, ondan yox.Nəfəs alıb-almaması belə sual altında idi...
Lavin çıxdıqdan sonra yanaqlarına süzülən isti damcılar sürətlənməyə başladı.Dodağını bərk dişlədi ki, səsi eşidilməsin.Üzünü yastığa basaraq ağlamağ başladı...
Səhər...
Oteldən şəhəri seyr edən Anar ehtiyatla soruşdu:
-Səncə bizi tanımazlar?!...
-Üzündəki saqqaldan azad olmaq fikrin yoxdursa, heç vaxt...
Anar çevik hərəkətlə masaya yaxınlaşanda İlqar noutbuku qapadıb ona baxdı.
-Səni bəzən tanıya bilmirəm, İlqar...Kimə xidmət edirsən, anlaya bilmirəm...
-Ədalətə...
-Ədalətə?! Həm polis-milis, həm də mafioz birləşmələri...
-Anar, mən 3 yaşımdan Moskvada onun-bunun ardınca it kimi sürünmüşəm...Dərs keçmə mənə!...
-İlqar, mən sənin “ədalət” anlayışını anlaya bilmirəm.Bir tərəfdən hüquq-mühafizə işçilərini satqın, ikiüzlü, ruyazkar adlandırırsan, o biri tərəfdən “ağa”ları göylərə yüksəldirsən...Hələ üstəlik hər 2 tərəfi ittiham edirsən...
-Anar, mənim işim sənə qalmayıb, aydındır?!...
-Lap əla! Amma bir sualım var...
-De gəlsin...
-Heçmi təhlükə yoxddur?!...Anladığım qədəri ilə Samirin guya narkotik istiffadəçi iddiası...
-Qarışma!!!...
Anar əsəbindən özünü güclə saxlayırdı...
Səhərdən bir xeyli keçmişdi...
Fəxriyyə arxivə gəlmişdi yenə.Gözlərini yumub onə ağrı-acı verən xatirələri xatırlamağa başladı.Hər xatirədə göz yaşlarını saxlada bilmirdi.
“Niyə?! Niyə, Anar?! Niyə mənə bunu etdin?! ...”
Çevrilib getmək istəyəndə Elxanı gördü qarşısında. Yanından ötüb keçmək istəyəndə Elxan barmaqlarını onun qoluna keçirdərək dayanndırdı.
-Lazım deyil,Fəxriyyə,