İlqara baxdı.Onun menalı baxışları qarşısında susmaqdan başqa çaresi qalmadı.Ne de olsa, 35 yaşlı İlqarın heyat tecrübesi ondan 10 qat artıq idi...
...Fexriyye banka gelib çatmışdı ki, hamının süretle bir istiqamete dorğu getdiyini görüb azacıq teeccüblendi.Mraq güc geldiyinde “axına qoşuldu”.
-Nolub burda?-astaca Fidandan soruşdu.
-Bilmirem, amma deyesen direktorun tapşırığıdır...
-Nazim müellim burdadır beyem?!...
-Yox, onun ismarıcını İmran müellim oxuyacaq bize indi...
-Demek bele,-İmran cod sesini yükseltdi.-Aramızda musiqiden başı çıxan varmı?!...
-Men-skripka!
Hamı ses gelen terefe başını çevirende teeccüblerini gizlede bilmedi.Anar eminlikle gülümseyib ireli geldi.
-Yene bu özünübeyenmiş!-Orxan yavaşca narazı sesle dillendi.
-Sakitleş, Orxan,-Nicat gözlerini Anardan ayırmayıb dedi.
-Bu özünü ne hesab edir axı?!..
Anar her kese baxıb öz işini görürdü(yeni gülümsürdü).Baxışları Fexriyye ile toqquşanda ise azacıq duruxub qaldı.Lakin tez de özüne geldi.
Fexriyyenin narahat halını izleyen Elxan başını mezemmetle buladı...
...Fexriyye elini qapının desteyine açıb içeri girmişdi ki, kiminse addım seslerini eşidib arxaya çevrildi.Anar qarşısında dayanmışdı.
-Ne isteyirsen?!...
-Heç ne..Esil sen mende ne isteyirsen, Fexriyye?!...
-Senin ağlın başındadır ümumiyyetle?! Bu ne sualdır?!...
Anarın ona doğru geldiyini gördükce arxa-arxaya getmeye başladı.
-Bilmirem...
-Neyi bilmirsen?!...
-Seni tanımaq isteyirem, amma alınmır nedense..
Fexriyye küreyini divara dayayıb nefesini içeri çekdi.Anar daha yaxınlaşıb gözlerine baxdı.
“Ne var axıı sende, Fexriyye?!...Niye seni çöze bilmire?!...”
Ele bu zaman qapının döyülmeden açılması ile bu “möcüzeli ana”a son qoyuldu.
-Fexriyye...
Elxanın sözü ağzında qaldı.Menzereni izleyib nese anlamağa çalışırdı ki, Anarın sürele çıxdığını gördü...
...Anar liftden çıxanda qarşısında ona qezebli baxan Orxanı gördü.
-Eşidirem...
-Mene maraqlıdır, sen özünü ne hesab edirsen?!...Bura senin dedenin malı deyil,

<< 1 ... 19 20 [21] 22 23 ... 132 >>