yazar:Nigar
Yanvar,2013-cü il.Bakı...
Kresloda əyləşib gözlərini bomboş televizorun qapqara ekranına zilləmişdi.Ortalığa çökən “ölüm səssizliyi” onun hal-hazırki vəziyyətinə tam uyğun idi.Gözlərindən 2 damcı yaş gilələnib tüklənmiş üzünə yuvarlandı.
Birdən çevik hərəkətlə ayağa qalxdı.Gözlərini yumub əllərini yumruqladı.Dərindən nəfəs alıb gözlərini geniş açdı.Tünd qəhvəyi gözləri narahatçılıq və gərginlik içində “çabalayırdı”.
Ağır-ağır addımlarla zalı təkr edib dəhlizə çıxdı.Evdə ondan baş heç kim yox idi.Gözlərindəki soyuq ifadə ilə qapıya kilidləndi.
Elə bu zaman zəng çalındı...
1-Cİ BÖLÜM
Mart,2007-ci il.Bakı...
O, səhər yeməyini qəbul edib otağına çəkildi.Klassik iş geyimi-dizə qədər qara yubka, ağ köynək ilə güzgünün qarşısına keçib sadə makiyaj etdi.Çantasını yoxladıqdan sonra otaqdan zala keçdi.
15 dəqiqədən sonra metro qatarında idi.Qardaşını məktəbə buraxaraq işə yollanırdı.
“Adım Fəxriyyədir.Evin böyük övladıyam.22yaşım var.Məndən kiçik-16 yaşlı Aysu, 9 yaşlı Murad adlı bacı-qardaşım məktəblidirlər.Atam Malik bəy Polis polkovniki kimi çalışır.Anam...Canım, dümyam anam...Onu itirmişik...Qardaşım doğulandan 3 il sonra aşkarlanan döş xərçənginin müalicəsi müsbət nəticələr vermədi.Xalam sağ olsun, bizə arxa-sayaq olub bu vaxta qədər.Atam anamın ölümü ilə sanki soldu.Onu həyata qaytaran bibimin məsləhətləri olmuşdu.Özündən 5 yaş böyük bacısını diqqətlə dinlədikdən sonra bizimlə yaranmış problemi də çözməyə başladı...
Ailəmiz orta hallı ailələrdəndir...
Özüm haqqımda danışım da bir az... Boyum 165-ə güclə çatır.Açıq şabalıdı saçlara, ala gözlərə sahibəm.Eynən anam kimi.Atam hər dəfə mənim gözlərimə baxdıqda anamı görürdü sanki.Üz cizgilərimdən yarıbayarıyam demək olar ki.Xasiyyətimi tam bilmirəm, amma ürəyiyumşağam.İnsanlara yardım əlimi uzatmağı sevirəm...”
Fəxriyyə metrodan çıxıb dayanacağa yaxınlaşırdı ki, uzaqdan şütüyən avvtobusu görüb gülümsədi.
“N”Bankı...
O, qapını yüngülcə taqqıldatdı.İçəridən “Gəlin” eşidildi.Qapıçı açıb içəri