şəkildə sardı.
"Şşştt...Sakit" - qayğı dolu səslə dilləndi. Bu hiss...Sanki yer ayaqlarımın altından çəkildi. Bu qədər yaxınlıq...Yox! yox! Bu düzgün deyildi. Əllərimi çiyinlərinə qoyub ondan ayrılmaq istəyirdim ki belimdəki əlləri sərtləşdi.
"Sakit dur" - bu dəfə səsində qəzəb hiss olunurdu.
"Getməliyəm" - səsim fısıltıdan fərqsiz çıxmışdı. Əllərini belimdən ayırmadan məni biraz özündən uzaqlaşdırdı. Qara gözlərini mavi gözlərimə sabitlədi. Bir söz demədən biləyimdən tutdu və liftə doğru çəkişdirməyə başladı.
"Dayan" - sözümə əhəmiyyət vermədən liftə daxil oldu və məni də yanına çəkdi. Biləyimi hələdə buraxmamışdı. Yanaşı dayanmış, dinmirdik. Gözlərini qarşıya dikmiş, sanki mən yoxmuşam kimi davranırdı. Əvvəlcə liftin xəbərdarlıq səsi eşidildi sonra qapılar açıldı. Liftdən çıxan kimi iti addımlarla çıxışa doğru addımlamağa başlamışdı və məni də arxasınca çəkişdirirdi. Sanki dodaqlarım bir-birinə kilitlənmişdi. Ona qarşı gələ bilmirdim. Gəlmirdim...
"Ayaz bəy" - qısa boy, baxımlı bir xanım əlində sənədlə bizə yaxınlaşdı.
"Sonra" - dedi özünə məxsus sərt səsi ilə və dayanmadan davam etdi. Ayaz?Adı Ayazmıydı? Necə də yaraşır...Çölə çıxmağımızla ayaq saxladım. Nə qədər belə davam edəcəkdik? Dayandığım üçün o da ayaq saxlamaq məcburiyyətində qaldı və biləyimi buraxmadan mənə doğru çevrildi.
"Ayaz" - adı dilimdən qeyri-ixtiyari töküldü. Elə xoş səslənirdi ki...
"Noldu?" - O qara gözləri sual doluydu.
"Mən getməliyəm" - nənəm orda tək idi...
"Bəs biz nə edirik?" - bezginliklə nəfəsini buraxdı.
"Özüm gedə bilərəm" - titrəməyə başlayan dodaqlarımı bir-birinə basdırdım.
"Çox çərənləyirsən, Qırmızı" - səsi sərt idi. Yenidən qolumdan tutaraq məni
arxasınca çəkişdirməyə başladı. İstəmsizcə ayaqlarım onun arxasınca gedirdi. Qara rəngli lüks avtomobilə yaxınlaşmağımızla ayaq saxladı və qapını açdı.
"Əyləş" - dedi əmrvari tonda. Mənə nə haqla belə davranırdı?! Tərpənmədiyimi gorən kimi əlini qapıya yerləşdirdi.
"Əyləş!" - dedi qəzəblə. Qürurun vaxtı deyildi.