heçnə demir?" - bu çarəsiz səs mənə aid idi? Susdu. Nə deyəcəkdi ki...Göz yaşlarım yenə geri qayıtmışdı.
"Mənim günahımdı...Mənim..." - burnumu çəkdim - "Onu tək buraxmamalı idim! Onunla getməli idim. Lənətə gəlmiş iş ondan vacib deyildi!" - hıçqıraraq qışqırmağıma qarşı çənəmi tutdu. Üzümü onu görəcəyim şəkildə çevirdi.
"Özünü günahlandıraraq heçnə əldə etməyəssən. Nə zaman geri qayıdacaq, nə də nənən sağalacaq" - bu adam məni yaralamaqdan həzz alırdı?! O gözlərdə həzz alınmağın qırıntısı belə yox idi. Bəs onda niyə?!
"Burax məni!" - əlimi çənəmdəki əlinə yerləşdirib itələdim. Hərəkətimə qarşı gözlərində bir an çaşqınlıq yarandı, lakin cəld həminki zülmətinə büründü.
"Sənin mənim həyatım haqda nə qədər məlumatın var ki. Mənim haqqımda nə bilirsən?! Nənəmin xəstəliyi barədə nə bilirsən?! - sona doğru artıq qışqırmışdım. Dəhlizdən keçən bir-iki insan ayaq saxlamış bizə baxırdı.
"Səsinin tonunu aşağı sal!" - qıcadığı dişlərinin arasından qəzəblə mırıldandı. Gözlərindən qığılcım çıxacaqdı sanki.
"Sən də mənə necə davranacağımı demə! Heçnədən xəbərin yoxdu" - bir addım geri getdi. Dodağının kənarı cüzi şəkildə yana doğru qıvrıldı.
"Xəbərim yoxdu?" - bu mənasız sual da nə idi belə?! Nə deməyə çalışırdı?! Yoxsa...
"S-ən həkimlə...?" - baxışlarından cavabımı almışdım. Lənətə gələsən! Danışmışdı!
"Mənə niyə xəbər vermədin?! Mən burda saatlardı əzab çəkərkən. Nə haqqla?!" - səsimin yüksək çıxmasına mane ola bilmədim. Başımı itirəcəkdim. Hansı ara danışmışdı? Niyə deməmişdi? Gözlərim yumruq etdiyi əlinə sataşdı. Elə bir baxdı ki üzümə.
"Çünki həkimin deyəcəklərini artıq bilirdin. Sadəcə sənə bunu qəbul etməyə vaxt lazım idi" - Susdum. Çarəsizliklə gözlərimi qapadım. Bir daha anlamışdım. Gerçəkləri inkar etmək mümkündü, ancaq yox etmək...imkansız. Qulaqlarıma dolan addım səsləri ilə getdiyini anladım.
* * *
Hava qaralmış, günəş işığını gecənin zülmətinə buraxmışdı. Quşların cıvıltısı ölüm səssizliyi ilə əvəz olunmuşdu. Gözlərimi pəncərədən görünən ağacdan çəkib