b yataqda səssizcə yatan nənəmə çevirdim. Solğun siması ayın işığı altında parıldayırdı. Oturduğum stulda narahatlıqla tərpənərək qollarımı qarnıma sıxdığım ayaqlarıma daha da sarıdım. Otağa sadəcə nənəmin yaşadığını göstərən alətin saniyədə bir vuran siqnal səsi hakim idi. Saatın neçə olduğu haqda heç bir fikrim yox idi. Bəlkə gecə idi. Bəlkə də artıq günəş doğacaqdı. Bilmirəm...Bildiyim tək şey Ayaz getdikdən bir neçə dəqiqə sonra həkimin gəldiyi və o zamandan bu stuldan tərpənmədiyimdi. Düzü, gələr deyə ümid edirdim ancaq gəlmədi. Kim gələrdi ki? O qədər köməyindən sonra təşəkkür eşitmək əvəzinə mənim tənqidlərimlə qarşılaşmışdı. Axmaq idim! Bu hərəkətimin başqa səbəbi ola bilməzdi. Qapının açılmağı ilə dəhlizin işığı otağı aydınlatdı. Ardınca isə otağın gözçıxaran işıqları yandı. Cəld əllərimi gözlərimə götürüb ovuşdurdum. İşıq gözümü qamaşdırmışdı.
"Üzr istəyirəm, Suay xanım, sizi görmədim" - deyə qara saçlı, təxmini mənim yaşlarımda olduğunu düşündüyüm tibb bacısı üzrxahlıq edib yatağa doğru irəlilədi. Əvvəlcə şlanqdan axan suya diqqət yetirdi, sonra əlindəki şprisi sistem torbasına keçirib içindəki maddəni buraxdı.
"Vəziyyəti necədi?" - cılızlaşmış səsim otaqda güclə eşidildi.
"Bu haqda həkimdən məlumat alsanız daha yaxşı olar" - mənim donmuş üz cizgilərimə inad səmimi tərzdə gülümsəyib otaqdan çıxdı.
"Yenə yalnız qaldıq hə, nənəm?" - alətin səsi mənim fısıltıdan fərqsiz çıxan səsimi basdırdı. Özümü yapışmış vəziyyətə gəldiyim stuldan zorla da olsa ayırdım. Çıxmadan öncə son dəfə gözlərimi solğun simasında gəzdirib, saatlardı oturduğum üçün yeni ayaq açmış körpələr kimi sarsaq addımlar ataraq otağı tərk etdim.
Gecə olmasına baxmayaraq dəhlizdə kifayət qədər insan var idi. Xəstəlik gecəyə, gündüzə baxmırdı ki. Dikdabanımla əvəz etdiyim xəstəxana ayaqqabılarına minnət duyaraq uzun, dar dəhlizdə addımlamağa başladım. Gözüm kənarda sakitcə dayanan kiçik qız uşağına sataşdı. Ağlayırdı...Dayana bilməyib ona yaxınlaşdım və tam qarşısında dayanıb dizlərimin