üstünə əyildim. Məni hiss edən kimi yaşlı, mavi gözlərini mənim mavilərimə dikdi. Bir an duruxsundum. Öz uşaqlığımı görmüşdüm sanki.
"Niyə ağlayırsan?" - özümü ələ alıb soruşdum. Susdu və gözlərimə baxmağa davam etdi.
"De görüm kim xətrinə dəyib?" - danışdırmaq üçün yenə cəhd göstərdim. Burnunu çəkdi və bir şey söyləmədən sağdakı otağı əli ilə işarə etdi.
"Kim var orda?" - içimə qəribə narahatçılıq oturmuşdu. Susdu və mavi gözlərini mənə dikməyə davam etdi.
"Yasəmən, sənə deməmişəm tanımadığın insanlarla danışma?" - arxadan eşitdiyim qadın səsi ilə ayağa qalxdım. Bizə yaxınlaşdı, qəzəb dolu baxışlarını mənə göndərib uşağın əlində tutdu və iti addımlarla yanımdan ayrıldılar. Mən isə sadəcə, dodaqlarıma kədərin kölgəsi düşmüş gülüşlə onları izlədim. Heç olmazsa onu özgələrdən qoruyacaq anası var idi. Dərindən nəfəs aldım. Bunları düşünüb bitmək bilməz kədərlərimin üzərinə yenisini əlavə etmək vaxtı deyildi. Yenidən dəhlizdə irəliləməyə başladım. Həkimin otağının qarşısında ayaq saxlayıb şəhadət barmağımla qapıya ritmik şəkildə vurdum.
"Buyurun" - deyə gələn səslə heç tərəddüt etmədən qapını açıb içəri daxil oldum. Otağa girər-girməz içimə sıxıntı oturdu. Buraya da digər xəstəxana otaqları kimi bəyaz rəng hakim idi. Bəlkə də məni sıxan otaq deyil, öyrənəcəklərimin ağırlığı idi.
"Qapıda dayanmayın, buyurun, əyləşin" - həkimin səsi ilə düşüncələrimdən ayrılıb masanın qarşısındakı stulda əyləşdim.
"Həkim, nənəmin vəziyyəti necədi?" - çox uzatmadan sözə girdim. Gözündəki eynəyi düzəldib hər iki əlini masa üzərində birləşdirdi.
"Təranə xanımın leykoz olduğunu bilirsiniz yəqin ki" - başımı təsdiqləyici tərzdə salladım. Adi bir şeymiş kimi təmkinli danışığı artıq əsəblərimi tarıma çəkirdi.
"Nənənizdə bu xəstəlik olduqca irəliləyib. Ağ qan hüceyrələri artıq kifayət qədər çoxalıb" - dayandı - "Həmçinin trombositlərdə zəifləmə nəticəsində qanı qatılaşdıran hüceyrələrdə də azalma çoxdur" - bezginliklə nəfəsimi buraxdım.
"Həkim, mənə yeni bir şey deyin" - bunları