ı artıq əzbərə bilirdim.
"Qırmızı qan bunu kompensasiya et-"
"İcazənizlə" - cəld sözünü yarıda kəsib girdiyimdən bəri məni boğan otağı tərk etdim. Cümlənin sonu məlum idi. Yeni müayinə, yeni müalicə...! Lənətə gəlmiş tibb bir işə yaramırdı! Soyuq divara söykənib başımı əllərim arasına aldım. Bir çıxış yolu yoxmuydu? Dəli olacaqdım! Artıq xəstəxana qoxusu o qədər doğma olmuşdu ki mənə. Bu düşüncəmə gülmək istədim. Həqiqətən, oturub canım çıxana qədər gülək istədim. Başımı itirirdim. Çarəsiz qalıb yenidən ölüm səssizliyinin rəqs etdiyi otağa qayıtdım. Qoyub getdiyim kimi qalmışdı. Bir millimi belə tərpənməmişdi. Baş ucunda dayandım. Onu bu vəziyyətdə görmək nəfəsimi kəsirdi. Əlimi uzadıb onu incitməmək üçün ehtiyyatlı davranaraq barmaqlarımı göyərmiş göz altlarında gəzdirdim. Sanki bədənində qan deyilən şey yox idi. Həyatda körpə nəvəsi ilə bütün çətinliklərə qarşı tək başına çırpınan, hər kəsə, hər şeyə sinə gərə biləcək gücdə olan qadını bir xəstəlik yıxmışdı...
* * *
Üzümə düşən şüa ilə əllərimi gözlərimə götürüb ovuşdurdum. Bir an məkan qavramını itirib boş baxışlarımı ətrafda gəzdirdim. Həmin yataqda həmin insanı eyni vəziyyətdə görməyimlə indiki zamana qayıtdım.Xəstəxana...Çiyinlərimdəki yükə inad yatdığım narahat divanda dikəldim.
"Offf" - belimdən qopan ağrıyla üzümü turşutdum. Hər tərəfim tutulmuşdu. Ağır addımlarla ayağa qalxdım. Bir sutka ərzində əynimdən çıxarmadığım paltarlarım qırış-qırış idi. Bunları ütünün belə açacağına şübhə edirdim. Dünəndən bəri əlimə almadığım telefonu tapmaq üçün ətrafa baxınmağa başladım. Odur...Yatağın kənarındakı tumbaya uzanıb telefonu əlimə aldım. İyirmi cavabsız zəng...
"Zibilə qalasan!" - dilimin altında hirslə mırıldandım.Səssizə nə zaman qoymuşdum ki. Tamam başımı itrmişdim. Əksəriyyəti Nərmindən idi. Zəng etmək istədim, ancaq onun deyinməsini dinləyəcək vəziyyətə olmadığımdan bu fikrimdən daşındım. Telefonu geri - həminki yerinə yerləşdirib nənəmin yanındakı stulda əyləşdim. Uzanıb kiçik, yumşaq əlini əllərim