"Təəssüf, bu dəfə salfetim yoxdu. Burnunun suyunu qoluna silməli olacaqsan". Esitdiklərimlə sanki ayaqlarım yerə yapışdı. Bir dəqiqə, bu səsin sahibini tanımışdım...Başımı hirslə qaldırıb acı dolu gözlərimi ona dikdim. Necə bu qədər qəddar ola bilər axı?! Görmürdü mü halımı? O gözəlim qara gözlər bu qədərmi kor idi?! Gözlərimi ondan ayırmadan bir addım geri atıb qollarından çıxdım. Bir an sanki buz baxışları yumuşamış kimi oldu. Çox qısa bir an...Hər iki əlimi geniş çiyinlərinə yerləşdirib var gücümlə itələdim. İri cüssəsi yerindən tərpənmədi belə.
"Çəkil!" - güclə tapdığım səsimlə dilləndim. Məni eşitməmiş kimi zülmət baxışlarını üzümdən çəkmədi. Zəhrimara qalasan! Getdikcə əsəblərim daha da gərilirdi.
"Çəkil dedim, eşitmirsən?!" - bu dəfə səsimi daha da yüksəltdim. Çənəsi gərildi. Sərt tərzdə biləyimdən tutub məni özünə çəkdi.
"Özünü ələ al, məni dəli etmə, Qırmızı!" - sıxdığı dişlərinin arasından mırıldandı. Sinəsi tez-tez enib qalxırdı. Mənə belə davranmağına icazə verməməliydim. Əlimi gözlərimə götürüb durmaq bilməyən yaşları hirslə sildim.
"Burax qolumu" - boşda qalan əlimi çiyninə qoyub özümü ondan ayırmaq istədim. Ancaq bütün çırpınışlarım boşaydı. O qədər güclü idi ki...Biləyimi daha da bərk sıxmağıyla üzümü turşutdum. İncidirdi.
"Sakit ol" - insanı ürküdəcək sakitliklə dilləndi.
Artıq gücüm qalmamışdı. Dodaqlarım arasından hıçqırığın qaçmasına əngəl ola bilmədim. Hər şey üst-üstə gəlirdi. Hönkürmək istəyimi artıq basdıra bilmirdim. Buna dözmək o qədər çətin idi ki...Arxaya dönüb getmək istəyərkən birdən özümü onun qolları arasında tapdım. Güclü qolları bir sarmaşıq kimi belimi sardı. Bu qoxu...Bu istilik...Sanki ayaqlarım yerə yapışdı. Həyatımda məni güclü qolları ilə saran adam olmamışdı ki heç. Gözlərimi qapadım. Bu qollar, gücsüz bədənimə sanki məlhəm olmuşdu. Məndən icazəsiz gözlərimdən süzülən yaşlar bəyaz köynəyini isladırdı. Qeyri-ixtiyari dodaqlarımdan hıçqırıq qopdu. Əlinin birini başıma yerləşdirib sığal çəkərkən, digərini belimə sıx