etmiş və anlamışdı ki, Nicatın yoxluğu artıq Türkan
üçün heç nə ifadə etmir. O yenicə qurduğu ailəsində rahat və
xoşbəxt idi. Nicatın yadigarı - qızı isə hər şeydən xəbərsiz,
Bakıda işləyən atasının yolunu gözləyə-gözləyə böyüyürdü.
Artıq atasının üz cizgilərini də yadından çıxarmışdı balaca
Ayan...
Türkan isə yeni ərinin qayğıkeşliyindən ağız dolusu
danışmış, hər şeyin yolunda getdiyini dəfələrlə təkrar etmişdi.
Şahin başa düşürdü ki, Nicatın ölümü ilə heç kəsin
həyatı məcrasından çıxmayıb...
Qardaşları işində-gücündə, itkidən beli bükülmüş
atası isə taleyi ilə barşıb təsərrüfatı, ailənin qayğıları ilə məş-
ğul olmaqda... Bütün bunları Orxana danışanda, Orxan kövrəlmişdi.
Həssas, hamının dərdini öz dərdi bilən Nicatın belə
tez unudulması onu sarsıtmışdı.
...Nədənsə bu məqamda Şahinə yazdığım ilk məktubu
xatırlayıram. Məktub yazmağı sevməsəm də qəfildən
Şahinə yazmağa qərar vermişdim. İndi istəyirəm ki, Şahin
bu kədərli anında həmin məktubu tapsın. Məncə Şahin mə-
nim nə istədiyimi anlayır. Və deyəsən artıq o məktubu oxuyur.
154
... 3-4 ilin söhbətidir, təqvimə qalın, qara hərflərlə yazılan
günlərin birində (ya 20 yanvardı, ya da 26 fevral) şəhər
kənarındakı hüzursuz və narahat hotel nömrəsində bir həyat
qadınına aşiq oldum. Bəzən insan gərəksiz vaxtlarda, gə-
rəksiz insanlara aşiq olur. İlk dəfə o gecə anladım ki, həyatda
bəzi şeylər inadla üst-üstə düşür...
Dəlicəsinə aşiq olduğum o gözlərin içindəki qəribə
soyuqluğu anlayanda səhər açılmış və sərxoşluğum keç-
mişdi. Özünə yoldaş tapmadığı üçün həyətdəki maşınları
mismarla cızan 5-6 yaşlı uşağın həyəcanı vardı içimdə. İzah
olunmaz duyğular içərisində yastığa söykənib bir siqaret
yandırmışdım və onun gedişini seyr etmişdim. Özüylə bə-
rabər otel otağındakı qəribə qoxunu da çəkib aparmışdı arxasınca.
Və o gün oteli tərk etmədən öncə, yataqdaca bir ayrılıq
şeiri pıçıldamışdım...
Mən belə səfeh adamdım, dostum...
Sonra mən tez-tez aşiq olmağa və iş yerlərimi də-
yişməyə, özümü