izlə-
dim. Getdi və həyatıma dolan qoxusunu, baxışlarını, bədənini,
o dəlicə sevişmələrimizi də özüylə apardı...
156
İlk dəfə o gecə hara getdiyimi bilmədən saatlarla dolaşdım
küçələri. Heç kəsin səmaya baxmadığı xəyanət qoxulu
şəhərdə, bütün ümidlərimi şüşə kimi daşa çırpıb çiliklə-
yən o qadının baxışlarını axtardım səmada.
O gecə başa düşdüm ki, insan iztirablarını dilə gətirə
bilmədiyi üçün şair olur. O gecə anladım ki, daha məni heç
kəs aldada bilməyəcək. İnandım ki, bədbəxt adamları – hə-
yatdan heç bir gözləntisi olmayan ümidsizləri aldatmaq
mümkün deyil. Və bütün yaşadıqlarıma rəğmən ayaqda qalmağımın
yeganə səbəbini-içimdəki sonsuz sevgini bəsləyib
böyütməyə qərar verdim...
...Həyat öz axarında davam edirdi. Dostları artıq çox
nadir hallarda gənc yaşında intihar etmiş şairi xatırlayırdılar.
Hərə bir informasiya agentliyində, bir qəzetdə, bir nəşriyyatda
başını qatırdı. Doğrudan da torpağın üzü soyuqmuş.
Nicatın ölümünə göz yaşı tökən, nekroloqlar yazan qələm
dostları öz həyatlarına qaldıqları yerdən davam edirdilər. Bir
də nə edə bilərdilər ki? Bircə Elxan Daşdəmir dözməyib ölkədən
getmişdi. Orxana hər dəfə zəng edəndə fəlsəfi-psixoloji-detektiv
roman yazdığını deyir, həvəslə romandan, romandakı
qəhrəmanlardan danışırdı. Hər dəfə Orxana eyni
şeyi deyirdi: “Doktor, bu romanın son fəslini yazmağa sən
kömək edəcəksən”. Şahinə bu barədə danışanda o da gülümsünüb,
Elxanı lağa qoymuşdu:
– Həqiqətən də əla ideyadır. Hətta mən təklif edərdim ki,
ümumiyyətlə romanı özün yazasan, doktor. Elxan müəllim
feysbukda qızlara girişməkdən belə sadə işlərə vaxt tapa
bilmir.
...Nicatın ölümündən artıq bir il keçirdi. Ədəbiyyat
saytları Nicatın şeirlərini yayımlayır, haqqında yazılan ya-
157
zıları yenidən çap edirdi. Orxan bütün prosesləri öz mü-
şahidələri və araşdırmaları əsasında Könülün sonuncu söhbətinə
uyğunlaşdıraraq qələmə almışdı. Şahin hərdən Orxanı
çay içməyə dəvət edir, saatlarla söhbətləşir, hərdən Nicatı