poçt qutusunu yoxladı.
Sonra “Mesaj yaz” bölümünə girib Elxan Daşdəmirin,
Könülün, Hikmətin, Şahinin, Nicatın yazıçı dostlarının və
kriminal müxbir Fuadın, ən önəmlisi romanın müəllifinin emaillərini
ünvan yerinə qeyd etdi. Sonra səbrlə “yüklə” düyməsini
sıxıb kompüterdən “shairin_olumu” faylını əlavə elə-
di. Fayl tam yükləndikdən sonra göndər düyməsini sıxıb,
məktubun göndərilməsi barədə mesajı gözlədi. Birinci olaraq
Hikmətin e-mailindən avtomatik cavab gəldi:
“Sizin ismarıcınız Hikmet Vatansevere çatmışdır. Tezlikle
mesajınıza cavab verilecek. Tanrı Türkü qorusun!”
Orxan digər mesajları gözləmədi. Komputeri söndü-
rüb, bir siqaret yandırdı. Pəncərənin qarşısına keçib sayrışan
ulduzlara baxmağa və dostu Nicatı düşünməyə başladı...
Aylardır beynini məşğul edən bu məşum hadisədən
qurtulmasına açıq-aydın sevinirdi. Nicatın ölümündəki gizli
məqamları tapmaq, araşdırmaq, aylarla onu yoran bu hadisədən
biryolluq xilas olmaq ona asan başa gəlməmişdi.
Əsəbləri pozulmuşdu. Həyatı düzənindən çıxmışdı. Yaşıdları
çoxdan ailə-uşaq sahibi olsa da, Orxan tələsmirdi. “Hər
şeydən öncə, tanış bir psixiatr yanına getməliyəm” deyə öz-
özünə düşünürdü. Dostunun ölüm hadisəsini araşdırdığı aylar
ərzində əsəblərini qorumağa çalışsa da, daxili stabilliyi
160
pozulmuşdu. Qarşısına çıxan hər qadına potensial xəyanətkar
kimi baxırdı. Xüsusən Könülün düzənsiz, heç bir izahı
olmayan xəyanətləri onun düşüncələrini darmadağın etmiş-
di.
...Orxanın göndərdiyi e-mail Hikmətdən də əvvəl
mənə çatmışdı. Belə də olmalıydı. Çünki romanın taleyi mə-
ni hamıdan çox maraqlandırırdı. Bir ildən çox idi ki, dünyasını
dəyişmiş dostumun həyatından bəhs edən romanı tamamlamağa
çalışırdım, ancaq iş-güc, gündəlik qayğılar və
Orxanın apardığı araşdırma romanı tamamlamağa imkan
vermirdi. Günün böyük hissəsi heç bir mənası olmayan gündəlik
yazılara xərclənirdi. Bu qədər qayğının içində roman
yazmağa girişməyim, hətta günlərlə bu barədə düşünməyim
qəhrəmanlıq sayıla