a bilərdi.
...Sözün düzü burada heç bir qəhrəmanlıq yoxdur. Heç kəs
məndən roman yazmağı xahiş etməmişdi. Yazıçı qazanclı işlərlə
yox, roman yazmaqla məşğul olursa, bu onun öz günahıdır. Heç
kəs onun qarşısını kəsib, bizneslə məşğul olmağına, böyük pullar
qazanmağına mane olmurdu. Yəni gəlin açıq danışaq, yazıçıları
qəhrəmana çevirməyə ehtiyac varmı? Məncə yoxdur...
Mesajı səbrsizliklə açıb, bir siqaret yandırdım. Yazıya
klikləyib mətbəxə cumdum. Özümə tez-bazar acı qəhvə hazırlayıb
geriyə qayıtdım. İndi oxumaq olardı...
Aylarla üzərində çalışdığım roman çox sadə, heç kə-
sin gözləmədiyi sonluqla bitəcəkdi. Orxan hər şeyin bu qə-
dər sadə olacağına heç vaxt işarə etməmişdi. İndi oturub
yazdıqlarına göz gəzdirdikcə, hər şeyin belə bəsit və sadə
bitməsinə təəssüf edirdim. Az qala iki il üzərində işlədiyim
yazıya nəhayət ki, Orxanın sonluğu ilə nöqtə qoyacaqdım.
161
Bütün ağrılar mənə, intihar etməyi tez-tez düşünən
adama doğma idi. Bütün bunları içimdən keçirmiş, xə-
yalımda özümü öldürmüş, dostlarımı və sevgilimi buna
inandırmışdım. Təkcə Könül bilirdi yaşadığımı. Hə, Könül
cin-şeytanla yox, mənimlə sevişmişdi. Orxan boş yerə bu
məsələnin üstündən ötüb keçməmişdi. Doğrudan da heç bir
paranormal hadisə baş verməmişdi.
İntihar... Bu mənim tez-tez düşündüyüm və cəsarətsizlikdən
ata bilmədiyim vacib addım idi. Bəli, bütün düşündüklərimdən
sonra bu addımı atmağı vacib hesab edirdim.
Amma gördüyünüz kimi, intihar bu qədər mənasız və maraqsız
imiş...
162
24
“Aldadılmışların qisası dəhşətli olur”
Melenad
“Şairin ölümü”
“Nicat qapının zənginə diksindi. Əlindəki pivə şüşə-
sini kənara qoyub ağır-ağır kreslodan qalxdı. Qapını açdı.
Gələnlər tanış idi. Könülün əri Hikmət və qardaşı Polis. Kə-
nara çəkilib onlara yol verdi. Hikmət əvvəllər də bir neçə də-
fə onun yaşadığı birotaqlı evə ərklə daxil olmuşdu. O, kreslonun
üstündəki pal-paltarı kənara itələyib özünə yer elədi.
Polis stul çəkdi.
Nicat qonaqlarını yarım saat idi ki,