gözləyirdi. Gecə
saat ikidə Hikmət zəng eləmişdi ki, “babat “şey” var, təksənsə
gəlim dartaq”. Uzun müddət Könüllə olan münasibəti ucbatından
Hikmətlə görüşməsə də gəlməyinə etiraz etmədi.
Amma Polisi görəndə qanı qaraldı. Hikmət yolüstü növbədə
olan dostunu da özü ilə götürmüşdü. Bu nə qədər mümkünsüz
görünsə də, Hikmət üçün Polisi növbədən ayırmaq
problem deyildi. Şair isə onun nazlı-qəmzəli arvadı ilə keçirdiyi
gecəni xatırladı. Sonra paltar şkafının aşağı gözündəki
“kolleksiyası” yadına düşdü. Onun qara qadın
corablarından ibarət “kolleksiyası” dost-tanışına yaxşı mə-
lum idi. Hərdən qonaq gələn dostları zarafata salıb, Nicatın
intim “kolleksiyasına” baxmaq istəyir, Nicat da hər dəfə bir
bəhanə ilə onların başını yozurdu. Bu “kolleksiyada” müxtəlif
qoxulu və müxtəlif ölçülü corablar səliqə ilə yığılmışdı...
163
“Gərək çox çəkməyəm”-Nicat öz-özünə düşündü.
“Bu cındırlar mən yatandan sonra evi eşələyib corabları görsələr,
heç yaxşı olmaz.”
Hikmət Nicatla hal-əhval tutub etirazçı gənclərin
problemlərindən, həbs olunan dostlardan danışdı. Gənc fə-
allarının ədalətsiz həbsindən, şərlənib həbs olunan siyasi fə-
allardan, yeni şeirlərdən danışdılar. Söhbət içməyə və çəkməyə
zəmin yaradırdı. Hikmət hər zaman hazırlıqlı və ehtiyatlı
idi. Görüşə əliboş gəlmək onluq deyildi. Əvvəlcə cibindən
çıxardığı balaca viski şüşəsindən Nicata, sonra da Polisə
və özünə süzdü. Hikmət dikələnə qədər Nicat viskini
başına çəkib, əlinin arxasıyla ağzını sildi.
– Pis deyil, bəy.
– Təmizdir. Burda doldurulanlardan deyil.
– Hə, dadından hiss elədim ki, siz burjuyların içdiyindəndir.
– Yaxşı görək, solçuluğun tutmasın.
– Ürək solda döyünür.
– Gülüşdülər.
Hikmət hər dəfə Nicatın sosializmlə bağlı söhbətlə-
rinə sataşırdı. Sovet dövründə uşaq evində çəkdiyi əziyyətlə-
rə görə sovet rejimi, sosializm ona qorxulu yuxu kimi görü-
nürdü.
Polisin mətbəxdə telefonla danışmasından istifadə
edən Hikmət Könülün etibarsızlığından gileylənirdi. Gözlə-
nilmədən