n Hikmət söhbəti xəyanət, ayrılıq mövzusuna gə-
tirdi:
– Həyatdan bezmişəm, şair. Həyat gözümdən düşüb. Nə
işim, nə qazancım, nə də yaxın ətrafım mənə toxtaqlıq və rahatlıq
verir. Gecə-gündüz intihar barədə düşünürəm.
164
165
Könülün gedişi də məni yaman yıxdı-, Hikmət Polis eşitmə-
sin deyə səsini qısdı.
Nicat söhbətin bu yerə gəlib çıxacağını gözləmədiyi
üçün bir müddət susdu. Əmin idi ki, Hikmətin olanlardan
xəbəri yoxdur. Elə isə bəs niyə Könüldən söz saldı? Nicat
qeyri-iradi əlini viski şüşəsinə apardı. Stəkanını doldurub,
birnəfəsə başına çəkdi:
– Hikmət, bilirsən...bilirsən...
– Bilirəm, şair, bilirəm. Sən də az xəyanət görməmisən. Səni
də çox aldadıb qadınlar.
– Yox. Yoooox...Elədir-, Nicat özünü itirdi.
Hikmət bir siqaret yandırıb əlləri ilə üzünü tutdu. Çiyinlərinin
qalxıb-enməsindən ağlamağı bəlli olurdu. Nicat
deməyə söz tapmırdı. Bir ildir ki, Hikməti ağladan o qadınla
məhz bu evdə, bu otaqda dəfələrlə sevişmişdi. Evin hər nöqtəsində,
hər guşəsində Könüldən bir nişanə vardı. Hikmət
bütün bunları görməyəcək qədər laqeyd və diqqətsiz ola bilməzdi.
Nicat özünü toparlamalıydı. “Yox, Hikmətin heç nə-
dən xəbəri yoxdur” deyə düşündü öz-özünə. Hikmət göz
yaşlarını əlinin arxasıyla silib, siqaretin acı tüstüsünü ciyərlərinə
çəkdi.
– Bilirsən, şair ölüm necə gözəldir? Bütün əzblardan, bütün
xəyanətlərdən yeganə qurtuluş ölümdür...Ölüm xilaskardır
şair, xilaskar!
Hikmət getdikcə səsini qaldırırdı.
– Yandır Hikmət, yaşamaq gözümdən düşüb. Mən də bir
gün asacam özümü, qardaş...
166
Polis otağa keçəndə Nicat ağzına gələni danışır, Hikmətlə
birlikdə intihar etmək barədə bərk mübahisə edirdilər.
Hikmət ayıq olsa da, dayanmadan ölümdən, intihardan danışırdı:
– Gəl, asaq özümüzü, şair. Ya gözəl bir qızın hörüklərindən,
ya da, cəhənnəm heç olmasa sənin kolleksiyandakı corablardan
intihar kəndiri düzəldək özümüzə...
– Corab, corablar....c...Nicatın dili artıq söz tutmurdu.
– Hə şair, sənin yığdığın qadın corabları bizim üçün