son şans
olsun. Ya da kəsək damarlarımızı. Qoy bu murdar qanımız
axsın, axsın və biz əbədi xoşbəxt olaq....
Nicat birtəhər ayağa qalxıb hamama keçdi. Güzgüdə
qıyılmış gözlərinə baxdı. “Yamayka” onu dəli eləmişdi. Güzgünün
qabağındakı ülgücü əlinə alıb dörd-beş dəfə biləyinə
çəkdi.
Kəsiklər o qədər də dərin olmasa da, ağlını itirmək
üzrə olan Nicat, hamamın soyuq döşəməsinə çökdü...
Hikmət Nicatın hamamda ləngiməyindən istifadə
edib otağı eşələməyə başladı. Paltar şkafının süyürməsini çə-
kəndə özünü saxlaya bilməyib onun ünvanına çoxmərtəbəli
bir söyüş göndərdi. Polis tez-bazar Hikmətin başının üstünü
kəsdirdi:
– Ay blyat, bu nədir?
Hikmət ikrahla üz gözünü turşudub, Polisi ələ saldı:
– Bacının corablarıdır, yaxşı-yaxşı bax.
Polis dəli kimi bağırdı. Qəfildən Hikmətin boğazından
yapışdı. Himət müqavimət göstərmədən tərs-tərs Polisin
üzünə baxdı. Polis özünü toparladı. Hikmət nifrətlə Polisin
sinəsindən itələdi:
– Kişilənmə əəə...
167
Polis Hikmətin kimliyini sanki yenidən dərk elədi.
Özünü ələ alıb key-key Hikmətin üzünə baxmağa başladı.
Hikmət üz-gözünü turşudub, süyürmədəki corabları gözdən
keçirməyə başladı. Şübhəsiz ki, Könülə aldığı bahalı qara corablar
da burda idi. Polisə bıçaq soxsan qanı çıxmazdı. Sanki
böyük bir qaya parçasının altında qalıb çabalayırdı. Nifrət,
qəzəb, utanc hisləri bir-birinə qarışmışdı. Özünə yer tapa bilmirdi.
Deyəsən corabların içində arvadının da corablarını tanımışdı...
Hər şey plan üzrə gedirdi. Nicat Hikmətin düşündüyündən
daha çox sərxoş olmuşdu. Nicat rezin əlcəkləri cibindən
çıxarıb Polisin üstünə atdı:
– Bacının corablarından yaxşı bir kəndir hazırla! Mən də gedib
Şanlı şairimizi hamamdan çıxarım.
Hikmət Nicatın haldan düşmüş bədənini birtəhər
yerdən qaldırdı.
– Şair, biləyini nə tez kəsdin? Biz ki birlikdə intihar edəcəkdik?
– Edəəə....cəkdik? Yox, edək!
– Edək, şair, edək. Amma gələcək nəsillər üçün, yaxınlar
üçün bir məktub da yazaq. Qanla məktub! Şairin qanıyla yazılmış
məktub!