, Maştağaya getməliydilər. Nicat yazdığı hekayələrdən
birində dəli obrazı yaratmağa çalışırdı və Maştağadakı ruhi-
əsəb dispanserinə birlikdə baş çəkəcəkdilər. Nicat telefona
cavab vermədiyinə görə Orxan onu evdən götürmək üçün
maşını birbaşa evin qarşısına sürmüş və bu sarsaq mənzərə
ilə rastlaşmışdı.
Polislər gələnə qədər cəsədə yaxınlaşmasa da, ağacda
yellənən dostunun fotolarını çəkməyi bacarmışdı. Əslində
ağacdan asılan cəsədi çoxları telefonla çəkdiyi üçün Orxanın
foto çəkməyi heç kəsin diqqətini cəlb etmədi.
İndi siz haqlı yerə sual verə bilərsiniz ki, Orxan dostunu
ağacdan açıb yerə düşürə bilməzdi? Mən də deyirəm
ki, yox. Sözün açığı istəsəm Orxan Nicatı ağacdan düşürüb
cəsədi qucaqlayar, hələ bir xeyli hönkür-hönkür ağlayar da.
Amma ehtiyac yoxdur. Bu basa-basda göz yaşı ilə fikrinizi
yayındıra bilmərəm. Söhbətlər var ee, bu ölsün!
23
Müəllif bu yerdə əl saxlayıb sağ əli ilə sağ üzünə yüngülcə
şillə çəkir.
O bərk sarsılsa da, polislər gəldikdən sonra hadisə
yerində dayanmağın mənasız olduğunu başa düşüb mərhumun
dostlarına və yaxınlarına xəbər verməyə tələsmişdi.
Orxan müəllifin intiharı təsvir etdiyi səhnəni olduqca
bəyəndi. Əlindəki qara karandaşın pozanlı ucunu ağzına salıb,
otaqda gəzişməyə başladı. Deyəsən söhbət pis getmirdi.
Mövzuya bu cür giriş detektiv romanların əvvəlini xatırladırdı.
Dostunun romanla bağlı söhbətlərini, yazı prosesində
keçirdiyi stressi yadına salıb, gülümsədi. Orxan romanın
qarmaqarışıq və anlaşılmaz süjet xəttini düşünə-düşünə fikrə
getdi. Otağın ortasında lom kimi dayanıb, pəncərədən çöldəki
naməlum nöqtəyə baxa-baxa hiss elədi ki, karandaşın
başındakı balaca pozanı dişləyib, iştahla çeynəyir. Yazıçı
dostunu “xoş sözlərlə” yad edib, onun növbəti hoqqaları
haqqında düşünməyə başladı. Dostunun yaratdığı obrazı
özünə bənzədəcəyini əvvəlcədən hiss edirdi...
24
3
“Həyat mahnıdır. Nəqarəti – ölüm”
Viktor Hüqo
Nicatı doğulduğu kənddə dəfn edəcəkdilər. Böyük
Qafqazın cənub yamaclarında