yerləşən bu kənddə Nicatı o
qədər də yaxşı tanımırdılar. Hərdən qəzetlərdə çıxan yazı-
larını isə məktəb direktorundan və kəndin icra nümayəndə-
sindən başqa heç kəs oxumurdu. İnternet hələ bu kəndə
ayaq açmamışdı.
Ona görə də intiharla bağlı hərənin bir hekayə uydurması
normal sayıla bilərdi.
Nicatın valideyinlərini yaxından tanıyanlar həyətdə qurulmuş
yas çadırına toplaşmışdı. Gələnlərin əksəriyyəti qohumqonşuydu.
Bakıdan cəmi 7-8 adam gəlmişdi. Nicatın yaxın
dostları çadırın qabağında toplaşıb sakit-sakit siqaret tüstü-
lədirdi. Danışmaq çətin idi. 30 yaşı yenicə tamam olmuş
gənc dostlarının intihar etməsi hamısını yandırırdı.
...Burada dostların aldığı mənəvi yanıq dərəcəsinin ağırlığını
təyin etmək çətin olsa da, ehtimal etmək olar ki, ağır dərəcəli
mənəvi yanıq xəsarəti deyil...
İsti, günəşli bir gün idi. Könül istərdi ki, dəniz kənarına
yollansın, dalğalarla danışsın, qumsallığın üstündə süfrə
açıb qırmızı şərabını, pendir-çörəyini çıxarıb süfrəyə düzsün,
sonra deyə-gülə yeyib-içsin, gözlərini səmaya diksin,
kədərli düşüncələri buludlarla çəkilib getsin. Yas saxlanı-
lacaq, dost dəfn edəcək gün deyildi.
25
Yasa gələnlər mağarın qarşısında görüşüb salamlaşır,
bir-birini tanımayanlar əl tutub tanış olurdular. Qəribə kənd
idi. O qədər böyük idi ki, şəhərdəki kimi hələ də bir-birini tanımayan
adamlar vardı. Hamı üzüntülü idi. Təsəllilər quru
və standart, danışılan xatirələr cansızdı.
Hamı səbəb axtarışında olsa da, Nicatı tanıyanlar çarəsizlik
və narahatlıqla susurdu. Nicatın dostu, qalın eynə-
yindən həyatını oxumağa, yazmağa və digər buna bənzər
darıxdırıcı işlərə həsr etdiyi anlaşılan filosof Ramal, Nicatın
atası Aslan kişini kənara çəkdi:
– Aslan müəllim, siz molla çağırmısınız, amma Nicat
ateist idi.
Aslan müəllimin qıpqırmızı qızarmış gözlərində
sanki şimşək çaxdı:
– Elədiyi hərəkətdən məlumdur necə allahsız və kafir
olma-ğı. Neçə dəfə dedim allaha, dinə asilik eləmə, qulaq
asmadı. Ancaq allahdan, dindən üz çevirən,