də sakitcə,
dərin bir iz buraxaraq çəkilib gedir və yadlaşır.
Bitməməyini istədiyimiz gözəl bir film kimi bütün sevgilər
də bir gün sona çatır.
Əbədi sevginin varlığına inamımı çoxdan itirmişəm...
İstədim ki, hər gün sevdalanım, hər gün sevmək istədiyim
biri olsun. Bir az çətin, bir az imkansız, bir az da əlçatmaz...
İmkansız deyəndə ağlınıza ilk gələn “kasıb” oldu, bilirəm.
Amma canımüçün mən “mümkünsüz” demək istəyirdim.
Xəyallarımda olmayan sevgini göyün yeddinci qatına
qaldırdım. Xoşbəxt olmaq üçün ağına-bozuna baxmadan,
bəzən də kor-koranə mübarizə apardım. Bəzən bir təbəssüm
belə məni yolumdan azdırdı. Xoşbəxt olmaq üçün imkansız
sevdaların arxasınca düşdüm. Başqasının səadətinə əl
uzatdım, sevgisini, ümidini oğurladım. Film dadında bir
sevgi əsib keçdi həyatımdan...
Ssenarisini kimin yazdığını bilmədiyim kədərli bir
filmdə sınadım özümü.
Əslində fərqinə varmadan həyatın verdiyi rolu oynadım.

Günlərin bir günü başqasının səadətimə göz
dikəcəyini, ümidimi oğurlayacağını bütün ruhumla hiss edə-
edə xəyanətdən bəhs edən sevgi filmində baş rol ifaçısının
tərəf-müqabili oldum...
Və bir gün öz kədərli taleyimlə barışmaq zorunda
qaldım. Ümidsiz, çarəsiz, darmadağın bir halda... Verilən
rolu oynamaqdan başqa nə edə bilərdim ki?
7
Başqa bir filmdə atılmış sevgilini də oynamaq varmış
qismətdə... Mən həmişə tənhayam, yalqızam. Kədərliyəm
hər gün. İçimdə qəribə təlatüm, anlaşılmaz fırtınalar olur.
Bəzən kədərli ovqatım üzündən təkliyə məhkum olduğumu
da anlayıram. Başqa bir filmdə zarafatcıl, şən və deyib-gülən
oğlanı oynayacam. Təkliyin və tərk edənlərin acığına...
Əgər həyat bu rolu mənə etibar etsə...”
Psixiatr Orxan şair Nicat Aslanın son yazısını oxuyaoxuya
otaqda var-gəl edirdi. Yazılarının hansındasa Nicatın
ölüm səbəblərinə işarə olacağından əmin idi. Başa düşürdü
ki, bütün həyatını yazıya bağlayan Nicatın ölümünün səbəblərini
yazdıqlarında və yaşadıqlarında axtarmaq lazımdır.
Doktor Nicatın ölümünün adi bir intihar