Markes)
– Alaqaranlıq otağın vahiməsi canıma üşütmə salsa
da, işığı yandırmadan əl havasına çarpayını tapıb yatağa
uzandım. Nicatın intiharından xeyli keçsə də, onu unuda bilmirəm.
Deyəsən, bu günahkarlıq hissidir. O özünü asandan
sonra hər gün özümü onun ölümündə günahkar bilir, qınayıram.
Ağlamadığım gün olmur. Onun həlim səsi, uşaq gözlərinə
bənzər məsum və günahsız gözləri gözümün önündən
getmir. Dəli-dolu, romantik, lazım olduğundan daha artıq
duyğusal Nicatı unutmaq cəhənnəm əzabından betərdi.
Çantamı eşələyib siqaret çıxardım. Alışqanın işığında
külqabını çarpayının altından götürüb stulun üstünə qoydum.
Evdən və yatağımdan dəhşətli siqaret qoxusu gəlirdi.
Nicatın ölümünə qədər ara-sıra, nikotini az olan siqaretlər
çəksəm də, o dünyasını dəyişən gündən bu yana hər gün
onun çəkdiyi ağır siqaretdən, onun çəkdiyi qədər çəkirdim.
İşlədiyim barda məni rəfiqələrim “Külqabı” çağırmağa baş-
lamışdılar.
– Necə, sən barda işləyirsən? – Orxanın heyrətdən ağzı açıq
qaldı.
…Eyni zamanda romanın müəllifi bu məqamda xeyli təəccüblənir.
Əgər imkanı olsaydı burda kədərli şeir guppuldadardı.
Sadəcə susmaq və kədərlənmək, bir az da müdrik görünmək xatirinə
heyrətini boğur…
42
43
Könül hönkürüb əlləri ilə üzünü tutdu. Orxan onu
sakitləşdirmək üçün stəkana su süzüb ona uzatdı. Könül
uşaq kimi çiyinləri atıla-atıla hönkürürdü. Təxminən 6-8 də-
qiqədən sonra Könül əllərini üzündən çəkib, sakitləşdi. Gözlərinin
daha canlı görünməsi üçün çəkdiyi kosmetika yanaqlarına
yayılmışdı. Orxan indi fikir verdi ki, onu ilk gördüyü
gündən bu yana dəhşətli dərəcədə dəyişib. Könül qə-
fildən ağlamağa başladığı kimi, qəfildən də susdu. Çantasını
açıb güzgüsünü çıxartdı və yaş dəsmalla üz-gözünün kosmetikasını,
dodaqlarının boyasını sildi. Orxan sakitcə onu
müşahidə edirdi. Əslində Könülün harda işləməsinin onun
üçün əhəmiyyəti yox idi. Sadəcə aylar öncə tanınmış bir yazarın
sevgilisi olan, əmlak bürosunda çalışan, normal qazana
bilən qadının indi barda