a işləməsi onu təəccübləndirmişdi.
Könül çantasını bağlayıb, dik-dik Orxanın üzünə baxdı:
– Bəli, barda fahişəlik edirəm.(Fahişəlik qədim və ciddi peşə-
dir.) Narahat olma, buralarda məni tanıyan müştərim yoxdur.
– Axı bu necə ola bilər? – Orxan sual verməkdən özünü saxlaya
bilmədi.
– Bu uzun hekayədir. Sənə onsuz da hər şeyi danışacağam.
Amma indi problemim var və bu problem mənə çox əziyyət
verir. Köməyinə ehtiyacım var.
– Yaxşı Könül, bu barədə sonra danışarıq. Sən söhbətinə davam
elə.
– Hə doktor, mən Nicatın içdiyi qədər içir, onun çəkdiyi qə-
dər çəkirəm ki, rahat olum. Ona olan borcumu bu yolla ödə-
məyə çalışıram. Nicatın məndən əvvəl sevdiyi yazar qadın,
onun kompüterini ekspertizadan götürüb, yarımçıq qalmış
əsərlərini tamamlamağa çalışır. Kimsə haqqında nekroloq
yazdı, məzarı üstündə ağladı. Roman yazmaq istəyən də var,
44
araşdırma aparan da. Mən də belə absurd yol seçmişəm. Nicatın
şairliyini zərrə qədər də önəmsəmədiyim üçün, ancaq
vərdişlərini davam etdirməyi bacarıram. Bəlkə də Nicat ölməsə,
məni bu pis vərdişlərdən çəkindirərdi... Sağlığında hər
gün məni danlayırdı. Nə içməyimə, nə də çəkməyimə razı
olurdu. Qəribə adamdı. Özü içirdi, çəkirdi, nəşələnirdi, amma
bunları başqalarına rəva görmürdü.
Bu yerdə Orxan yenidən Könülün sözünü kəsib, sual
verməli oldu:
– Yaxşı görək... Sən Nicatı lap peyğmbər elədin ha. Əslində
hamı belədi. Nicatın səndən əvvəl sevdiyi qadını tanıyırsan?
– Hə, bir neçə dəfə şəhərdə rastlaşmışdım onunla. Üzümə
çox qanlı-qanlı baxırdı. Feysbukda izləyirdim və başa düşürdüm
ki, Nicatın ondan ayrılmasından bərk sarsılıb. Nicatın
cəsədini morqdan götürəndə rastlaşdıq. Dostcasına əlini çiynimə
qoyub, mənə təsəlli verdi. Özümü saxlaya bilməyib
onu qucaqlayıb ağladım. O qalib idi. Sarsılsa da, özünü sındırmırdı.
– Sənə əsəbiləşmədi?
– Daha əsəbiləşmək üçün səbəbi yox idi. Bölüşə bilmədiyimiz
sadəcə Nicat idi və onu da hər ikimiz ölümündən öncə
itirmişdik. Amma onun ölümündə bütün dostları kimi,