o da
məni günahkar bilir.
– Əslində mən də bunu aydınlaşdırmaq istəyirəm. Sənin nə
günahın ola bilər axı? Yəqin ki, bu sualın cavabını birlikdə
aydınlaşdıracağıq. Nicatı mən də yaxşı tanıyırdım. Son vaxtlar
əsəbləri tamam pozulmuşdu. Qızı ilə görüşə bilmirdi, iş-
dən çıxmışdı. Özünə qapanmışdı...
–Yox, sən bilmədiyin şeylər var. Bütün sadaladığın şeylərin
günahkarı mənəm. Mən bir neçə dəfə ona xəyanət etmişdim.
45
46
Aldatmışdım onu. Ev kirayəsini, kredit borclarını ödəyə bilmədiyim
üçün buna məcbur idim. Əslində bunu şüurlu şə-
kildə etmirdim. Başımı itirmişdim. Bir tərəfdən də zövqlü və
bahalı geyimlərə olan alışqanlığıma görə çoxlu pul lazım
olurdu. Nicat isə qazandığının böyük hissəsini qızına göndərir,
mənə çox nadir hallarda kömək edirdi. Heç özüm də
razı deyildim mənə kömək etməyinə. Onu təmənnasız sevirdim.
Amma yaşamaq üçün mənə pul lazım idi. Bütün
bunlara görə özünü qınayırdı, narahat olurdu. Mənə dəli kimi
bağlanmışdı. Həm də çox qısqanırdı. İlk dəfə xəyanət etdiyimi
biləndə dəliyə dönmüşdü.
–Yaxşı Könül, bunları sonra danışarıq. Bilirəm ki, indi səni
narahat edən başqa məsələdir.
– Əslində necə danışacağımı bilmirəm, doktor. Həm utanı-
ram, həm də yadıma düşdükcə vahimələnirəm.
– Danışmasan, mən sənə yardım edə bilmərəm. Nicat da sə-
nin kimi inadkar idi. Yaşadıqlarını danışmaqdan utanırdı.
Yazdığım resepti isə qapıdan çıxan kimi cırıb atırdı. Heç olmasa
sən danış. Onu qoruya bilmədim, danış, bəlkə sənə
köməyim ola.
– Harda qalmışdım?
– O gecədən danışacaqdın. Deyəsən nədənsə qorxmuşdun,
bax o gecədən...
Könül gözlərini yumub, fikrə getdi...
47
7
“Sevgi nə qədər böyük olsa,
kədəri də o qədər böyük olacaq.”
Spinoza
... İşığı yandırmağa qorxurdum. İşığı yandıran kimi
Nicatın divardakı şəkilləri məni rahat buraxmırdı. Hətta
otağa tünd rəngli pərdələr asmışdım ki, pəncərədən otağa
işıq süzülməsin. O gecə də həmişəki kimi. Yerimə uzandım,
siqaret yandırdım və gözlərimi qaranlığa zillədim. Otaqda
ölüm sükutu