gözləntisi
olmayan xoşbəxtlər və ümidini itirmiş çarəsizlər danışmaqdan
imtina edə bilər.
–Mən bütün ümidlərini itirmiş çarəsizlərdənəm-, Könül yenidən
doluxsundu.
Könül sağollaşıb getdikdən sonra, Orxan pəncərənin
qarşısına gəldi. Youtube-da Nicatın şeirlərini açıb, diqqətini
tikilməkdə olan binanın sonuncu mərtəbəsində cəmləşdirdi.
Binanın fasadında tamamlama işləri gedirdi. Fəhlələr deyə-
sən fasadı boyayırdı. Orxan həzin musiqi sədaları altında şeir
dinləyə-dinləyə fəhlələrin iş prosesini izləyirdi. Tikintidə
fəhlə işləmək, bu ölkədə ən ağır iş sayıla bilər. Rayonlardan
axışıb gələn fəhlə gənclər it zülümü çəkirdi. Yarıac, yarıtox
yaşayır, ucuzvari evlərdə kirayə qalır, aşağı maaşla ən ağır
işi görürdülər. Kəndlərdəki işsizlik, ehtiyac onları bu ağır və
yorucu işlərdə çalışmağa məcbur edirdi. Kapitalizm öz çirkin
simasını göstərirdi bu cavanlara. Bir tikə çörək qazan-
53
maq üçün əsir-yesir olmuşdular Bakının küləkli, toz-torpaqlı
künc-bucaqlarında. Amansız tale onlarla məzələnirdi.
...Yaxşı, sən allah düşük-düşük danışma. Bu nə fikirlərdir?
Nə kapitalizm, nə fəhlə? Karl Marks zadsan? Yoxsa
Trotskisən? Başını aşağı sal, romanı yaz da...Yox bir, bəlkə
romanın içində ictimai mövqe sərgiləmək istəyirsən? Ay
xətakar...Elə də bilirdim. Yaxşı, romanı yaz bala, siyasətə qarışmaq
sənin işin deyil.
Orxan fəhlələri düşünə-düşünə dərin fikirlərə qərq olmuşdu.
Qəfildən dəli kimi çığırdı. Elə gözlərinin önündəcə on dördüncü
mərtəbənin eyvanını rəngləyən fəhlələrdən birinin
ayağı sürüşdü və zavallı müvazinətini itirib başıüstə yerə
gəldi. Bütün hadisələr bir anda baş verdi. Fəhlənin naləsi, iş
yoldaşlarının çığırtısı Orxanın qorxutdu. Binadan yıxılan
fəhlə əl-qol atmağa macal tapmamış, yerə dəydi. Aşağıda iş-
ləyən fəhlələr çığıra-çığıra onun cəsədinə doğru qaçdılar.
Təxminən 15 dəqiqə sonra Təcili Yardım maşını gəldi. Fəhlə
yerindəcə keçinmişdi. Tikintinin həyətindəki fəhlələrin səsküyü
getdikcə artırdı. Orxan qeyri-ixtiyari masaya