r küncündəki
kreslonun üstünə çirkli paltarlar qalaqlanmışdı. Üç-
dörd gün bundan əvvəl içilmiş pivə şüşələrindən üfunət iyi
61
gəlirdi. Çirkli çəngəllər, qaşıqlar və boşqablar yığılıb qalmışdı.
Könül həvəssiz şəkildə əl çantasını boş kreslonun üstünə
atıb dağınıq yatağa çökdü. Divarın hər tərəfinə Nicatın
şəkilləri vurulmuşdu. Laqeydliklə yerindən qalxıb pəncərəni
açdı. Amansız mart soyuğu acgözlüklə çılpaq çiyinlərini yaladı.
Yerinə qayıdıb siqaret yandırdı və Nicatın şəkillərinə
baxmağa başladı. O heç bir fotoda gülmürdü. Heç gülümsə-
yən fotosu da yoxdu. Könülün gözlərində yaş parıldadı.
Evin səliqəsiz halı da Nicatı xatırladırdı. Nicat onun evinə
nadir hallarda gələr, gələndə də evi səliqəsiz saxladığı üçün
ona əsəbiləşərdi.
Boş-boş danışma mən ölüm, guya şair səliqəliydi? Pintinin
yekəsi idi, vicdan haqqı.
Qeyri-ixtiyari ayağa qalxıb evi səliqəyə salmağa baş-
ladı. Əvvəlcə çirkili qabları mətbəxə daşıdı, küncdəki kreslonun
üstündə qalaqlanmış kirli paltarları paltaryuyana doldurub,
işə saldı. Tozsoranla xalçanı təmizlədi, evi iki dəfə sildi.
Yataqdakı çirkli mələfələri tərtəmiz, qar kimi bəyaz mə-
ləfələrlə əvəzlədi. Evi əməlli-başlı sahmana salandan sonra
kompüterin tozunu silib, açdı. Yutubdan Nicatla birlikdə
dinlədiyi mahnılardan birini – Ray Charles “I got a woman”
– mahnısını tapdı. Ray Charles Nicatın sevimli müğənnilə-
rindəndi. Evdə hənirtinin olması onu daha da ürəkləndirmişdi.
İndi daha həvəslə və şövqlə işləyirdi. Dəhlizi, hamamı
təmizlədi, çaydanı doldurub qazın üstünə qoydu, çayniki
yuyub quruladı, çay dəmlədi.
Gecədən içdiyi içkinin tamı ürəyini bulandırdı. Hamama
keçib gözlərindən yaş gələnə qədər öyüdü, üzünü yumaq
üçün suyu açdı. Güzgüdə özünə baxanda dəhşətə gəldi.
62
Gözləri dibsiz quyuya bənzəyirdi. Dişlərini fırçalayandan
sonra çay süzdü. Bu dəfə Ray Charles-dan “What'd I Say”
mahnısını açdı və kresloya çökdü. Evdəki təmizlik onu əvvəlki
günlərə apardı. Nə vaxtsa ev işlərini canla-başla