r maraqlandırır.
Nicatdan əvvəl bu təşkilata üzv olmuşdum. Ərim də
bizim inqilab arzularımıza isti münasibət bəsləyirdi.
74
Polis, yəni qardaşım ərimin bu təşkilatda olmağına
yaxşı baxmırdı. Hər dəfə bizə gələndə saatlarla bu mövzuda
danışır, mübarizə aparmağın mənasızlığı barədə saatlarla
mühazirə oxuyurdu. Ərim də qardaşımı dinləyir, onun sözlərinə
bir o qədər önəm vermirdi. Sanki bildiyi böyük bir hə-
qiqət vardı və o bu həqiqətə inandığı üçün susurdu.
Ərim idarə etdiyi özəl firmanın gələcəyindən qorxduğu
üçün bizə rəsmi olaraq qoşulmurdu. Amma maliyyə
məsələlərində dəstəyini əsirgəmirdi. Bütün sirlərimizi bilirdi.
Əslində bizim heç bir sirrimiz yox idi. Sadəcə uydurduğumuz
əfsanələr vardı və bu bizə sirli görünürdü.
Bu təşkilatda bacardığım yeganə işlə məşğul idim.
Təşkilatın bütün maliyyə hesabatlarını mən hazırlayırdım.
Sözün düzü həyatda özünə yer tapa bilməyən bu gənclərlə
birlikdə olmaq, içmək, əylənmək və üzdə özünü ərimə yaxın
göstərən gənclərin gizlində mənə eşq elan etməsi, yatmaq
təklifləri xoşuma gəlirdi. Xaricdə təhsil almış, ədəbiyyat
oxumuş gənclər bizim sıralarımıza qoşulur, beləliklə həm
oxuduqlarından danışmaq, azad görünən qızlarla içmək,
həm də yatmaq imkanı qazanırdılar. Bu ölkədə, bu boz şə-
hərdə onların yeganə şansı müxalifətçi olmaq idi...
Mühafizəkar bir ailədə doğulmuş, həyatın bu üzünü
görməmiş qadın üçün bütün bunlar yaxşı əyləncə idi. Özü-
mü çox fərqli və vazkeçilməz bir qadın hesab edirdim...
Nicatın inqilabi ruhu güclü idi. Danışığı, yaşamı, yazıları...Hərdən
cəsarətsiz yazılar yazanda, çıxışlar edəndə
özünü qınayır, əzab çəkirdi. Mənə elə gəlirdi ki, o istəsə təkbaşına
minlərlə gənci mitinqə, küçə yürüşünə çıxara bilər.
Müxalif ruhlu, romantik, bəzən isə kəskin pafoslu, tənqidi,
rejim əleyhinə şeirlər yazırdı. Hərdən sərxoş olanda “Yol-
75
daşlar, mən bir solçuyam və qıpqırmızı bir sol ölkəsində ya-
şamaq mənim ən böyük arzumdur”, - deyə qışqırardı.
Əsəbiləşmək, əlini masaya çırpmaq, içmək