və siqaret
çəkmək onu çox xarizmatik göstərirdi. Bəlkə də ona yaraşan
şeyləri özü bilir və bütün bunları planlı olaraq edirdi. Hər
halda çox xoş adam idi.”
Könül danışmağa başladığı kimi də susdu. Orxan
siqaretini külqabında söndürüb, özünə şərab süzdü.
(Külqabını xüsusi olaraq qeyd elədim, çünki Orxan çox
vaxt siqareti stulun ayağında söndürürdü. )
– Könül, lap yazıçı kimi danışırsan.
Könül qəribə tərzdə çiyinlərini çəkdi:
– Nicat həmişə mənim savadsızlığıma əsəbləşər, kitab oxumadığıma
görə məni danlayardı. İndi hər gecə 50-60 səhifə
oxumamış yatmıram. İşim nə qədər ağır olsa da, hökmən
oxuyuram...
Romanın bu yerində sevimli oxucularımı yenidən salamlayıram.
Könülün sevə-sevə oxuduğu bütün yazıçılara, xü-
susən də gözəl lirik şeirlər müəllifi Xırdagül Nazəninə və Aftandil
Qəlbikövrəyə səmimi salamlarımı göndərirəm.
Kitabla bağlı təbliğatı, kitaba bağlılığı onu real həyatdan
qoparırdı. Xatırlayanda qəhərlənirəm. Bilirəm, çətindi.
Amma davam et, çox maraqlı danışırsan. Özümü yazılmaqda
olan bir romanın qəhrəmanı kimi hiss edirəm. Qəfildən
Orxanın yadına düşdü ki, o elə bu romanın qəhrə-
manıdı.
Qayğılı-qayğılı susdu...
76
Könül siqaret yandırıb, söhbətinə davam elədi:
– Nicatın çoxlu qadın tanışı vardı və adətən oturdu-
ğumuz PUB-larda onlarla birlikdə görünürdü. Yanındakı qadınlar
heyranlıqla, itaətkarcasına onun qayğısına qalsalar da,
rastlaşdığımız vaxtlarda bütün diqqəti məndə olardı. Qadınlara
qarşı qəribə bir biganəliyi vardı. Ya da özünü elə aparırdı.
Cəlbedici olmayan xarici görkəminə baxmayaraq qadınlara
qarşı özünü çox laqeyid aparırdı. Bu özündənrazılığı
acığıma gəlirdi. İçəndən sonra yanındakı qızlarla öpüşər,
yox, əməlli-başlı yalaşardılar. Bəzən yanındakı qızın koftası-
nı qaldırıb başını içəri soxar, qızın ehtiraslı iniltiləri PUB-ın
səs-küyünə qarışardı. Sonra sərxoş gözlərini arsız-arsız mənə
dikərdi. Bax, belə anlarda onu qısqanardım. Yox, sözün dü-
zü belə anlarda ona nifrət edər, hətta iyrənərdim. Az