a mü-
xalifətçi gəncin cibinə bir büküm nəşə atıb üzünə durar. Day
belə binəva, biinsaf, bimürvət müstəntiq çətin açılan cinayət
işlərinə baş sındıra bilməz ki...”
Doktor Orxan otaqda var-gəl eləyib bütün bu hadisə-
ləri çözmək üçün ipucu axtarırdı. O, xəfiyyə deyildi və məhz
bu anda detektiv romanın qəhrəmanı kimi görünmək heç
10
ürəyindən deyildi. Zarafat deyil, ölkənin tanınmış, adlı-sanlı
yazarları onun pasiyentidi və sabah onların lağ hədəfinə çevrilmək
istəmirdi. Məhz bu baxımdan romanın müəllifi ilə
gizli razılığı vardı: “Bax, sənə az-çox hörmətim var. Amma
əsla və əsla detektiv bir romanın personajı olmaq istəmirəm.
Əgər detektiv bir roman yazacaqsansa, mən bunu əvvəlcədən
bilim. Mənasız əziyyət çəkmək istəmirəm. Özümü
qətiyyən detektiv psixoloq obrazında görə bilmirəm. Qələ-
minə qurban, məni detektiv qəhrəman eləməkdənsə, Somaliyə
ərzaq aparan deputat elə”.
Romanın müəllifi isə gülüb, çənəsindəki bir çəngə
saqqalı qaşıyıb hırıldamışdı: “Əşşi nigaran olma, ürəksən,
ürək! Mən nə Aqata Kristiyəm, nə də detektiv personajlar
arasında başını itirən Konan Doyl. Niyyətim ciddi roman
yazmaq və səni də onun ciddi personajlarından birinə çevirməkdir.
Bir sözlə, ciddi söhbətdir. Sən də ciddi ol, əsərin
əsas qəhrəmanı kimi, öz vəzifəni yerinə yetir. Romanın yazılışında
iştirak edəcəksən, həm də romanın qəhrəmanı olacaqsan.
Vallah, billah tarixi imkandır! Məncə bu şansı qa-
çırma!”
Orxan hiss elədi ki, dostu keçiləri qaçırıb. “Ciddi”
sözündən ciddi-ciddi istifadə etməyindən başa düşdü ki, bu
söhbətdə ciddi heç zad ola bilməz.
Dostunu xatırlayanda üzünə təbəssüm yayıldı. Sevindi
ki, qəflətən detektiv romanın içərisinə – çözülməyən və
ağlabatmaz cinayət hadisələrinin mərkəzinə düşməyib.
Uzaqbaşı intiharına inanmadığı əsas qəhrəmanın, bütün
gəncliyini içməyə, yazmağa və qadınlara xərcləmiş pasiyenti
Nicat Aslanın ölümünün görünməyən tərəflərini açmaqda
yazıçıya kömək edəcək. Əlinə fürsət düşmüşkən zırramanın
birini kağız üzərində