vardı və mən həkim olmaq istə-
yirdim.
Yadımdadı, ilk dəfə 13 yaşımda aybaşı oldum. Məhlədə
uşaqlarla oynayırdıq, birdən nəsə baş verdiyini hiss etdim.
Qaçdım evə, qorxudan dəhşətə gəlmişdim. Neyləyəcə-
yimi bilmirdim. Yanlış, ayıb bir şey etmiş kimiydim. Qorxurdum,
ailəmdən kimsə bilər deyə. Amma bu lənətə gəlmiş qanı
bir şəkildə durdurmalıydım axı...
Güc-bəlayla özümü toparlayıb nənəmə deyə bildim.
O isə sevincək məni qarşısına qoyub başladı təlimə. “Deməli,
artıq sən böyümüsən, ərə gedə bilərsən. Bundan sonra oturu-
şuna-duruşuna fikir ver, böyük qızsan, özünü uşaq kimi
aparma".
Rəfiqələrimin arzusu ərə gemək, mənim arzum isə
həkim olmaq idi. Yatanda gələcək arzularımı düşünüb, sonra
yuxuya gedirdim. Məni məktəbdən çıxaranda etiraz edə
bilmədim. Etiraz etsəm də heç nə dəyişməyəcək, üstəlik
atam döyəcəkdi. Bütün günü xəyallar qururdum. Mənə elə
gəlirdi ki, atam nə vaxtsa insafa gələcək. Atam isə gecə-gündüz
əziz-xələf oğlunun polis olması üçün pul yığır, onu polis
formasında görmək arzusuyla alışıb-yanırdı.
Bədənimdə qəribə dəyişiklər baş verirdi. İndi kişilə-
rin acgözlüklə baxdığı döşlərim yetişməyə başlamışdı. Çana-
ğım böyüyürdü. Hiss edirdim ki, valideynlərim məni tezliklə
ərə verib başlarından eliyəcək. Ərə getmək istəmirdim.
Bunu dilə gətirmək isə, bizim ailəmizdə üsyan hesab olunardı.
Qorxurdum. Valideyinlərim evlilikdən danışmağa başla-
82
yanda evdən çıxırdım. Amma bilirdim ki, gec, ya da tez bu
baş verəcək. Üsyan etməyə isə cəsarətim çatmırdı. Tək və
gücsüz idim.
Evlilik... 15 yaşım tamam olmamış atam elçilərə “hə”
cavabı verdi və nişanladım. Rəsmi nikaha girməyə yaşım
çatmadığı üçün iki il nişanlı qaldım. Toy gecəsindən bərk
qorxurdum. Qızlar bunun çox ağrılı olduğunu deyirdi. Ərə
getmiş rəfiqələrim isə o gecədən qorxunc əhvalatlar danışırdılar.
Hələ birdən bakirə olmasan bütün həyatın cəhənnəmə
çevrilə bilər. Çox qorxsam da toy gecəsi Elvin mənə yaxınlaş-
madı.
***
… Elvin narkoman və homoseksual idi. İndi