acısam da öz hisslərimi boğa
bilmirdim. Sevgilisi ilə görüşüb sevişdikdən sonra evə gəlir,
telefonu söndürüb bir kənara atır, birbaşa yataq otağına çəkilirdi.
Bəzən mənimlə danışmağa da utanırdı. Mənə elə gəlirdi
ki, sonuncu çıxış yolum ona kömək etməkdir. İnternetdən,
erotik jurnallardan, əlimə keçən tibb kitablarından homoseksuallıqla
bağlı oxuyurdum. Artıq bilirdim ki, homoseksualizmin
müalicəsi və çarəsi yoxdur. Sən demə uşaq vaxtı
“petux” deyib ələ saldığımız insanlar sadəcə bu cür doğulurmuş.
Bütün bunları bilə-bilə məni ailəmin cəngindən qurtaran
bu insan üçün nə isə etmək istəyirdim. Əvvəllər inanırdım
ki, o istəsə bu yoldan qayıda bilər. Yeganə yol, ona ya-
84
şadıqlarında sərbəstlik vermək, seçiminə görə onu qınamamaq
idi. Bütün bunları düşünmədən edirdim. Sadəcə daxilən
rahat olmaq üçün onu incitmirdim. Ondan sadəcə bir şeyə
görə zəhləm gedirdi. Homoseksual olduğunu bilə-bilə
mənimlə evlənməsi, düşüncəsiz davranması, komplekslər
içində çabalaması məni əsəbiləşdirirdi. Özünə hörmət etmə-
məsi isə lap dözülməz idi. Düzü nə qədər savadsız olsam da
qarşımdakı insanı düşünməyi bacarırdım. İnsanları anlamaq
üçün intellektual olmağa gərək yoxdur. İnsan olmaq kifayət
edir.
Elvin qadın salonunda saç ustası idi. Tanınmış, imkanlı,
qlamur və populyar qadınlara xidmət göstərirdi. Şə-
hərin ən gözəl qadınları onun üçün dəli-divanə idi. İncə əllə-
ri, zərif davranışı, nəcib görkəmi qlamur qadınların ağlını
başından almışdı. Çox mehriban və şirindil idi. Heç kəsi narazı
salmazdı. Bütün müştəriləri onun xoş davranışını, gördüyü
işi yüksək qiymətləndirirdi. Hərdən bahalı və tanınmış
kafelərdə yemək yediyimiz zaman qadınlar ona yaxınlaşır,
kefini soruşur, mənə isə paxıllıq və həsədlə baxırdılar.
Amma qadınlara qarşı laqeydliyi, cinsi seçimi mənə məlum
olduğu üçün onu qısqanmırdım. Bir də, axı qısqanmaq üçün
sevmək də lazımdı. Mən isə Elvini sevmirdim. Əvvəllər ona
nifrət etdim, sonra isə yazığım gəlməyə başladı. Bəli, kişi
üçün