öldürüb-dirildəcək. Bütün öhdəliyi
11
bundan ibarətdi. Elə romanın müəllifi ilə son görüşdə Nicatın
bütün yazılarının toplandığı sənədləri və şairin görüş-
düyü qadınların, birlikdə yeyib-içdiyi adamların telefon
nömrələrini və ünvanını, tez-tez getdiyi PUB-ların, klubların
adları yazılan dəftərçəni götürmüş, yazıçıya bu məsələdə
psixoloq kimi kömək edəcəyinə söz vermişdi.
…Bu yerdə, zəruri bir müdaxilə yerinə düşər. Orxanı necə
lazımdı hərifləmişəm. Çünki Orxanın girişdiyi işi, normal ölkələrdə
detektivlər və ekspertlər həyata keçirir. Demədi, deməyin.
Orxan özünü zibilə salıb…
Bu ölüm hadisəsində Orxan mütləq ip ucu tapmalı
idi. Elə bir ipucu tapmalı idi ki, bu detal Nicatın ölümünün
intihar yox, qətl hadisəsi olduğunu sübuta yetirsin. Gənc
doktor otaqda var-gəl edir və düşünürdü. Nicatın ölümü
onu ağrıdırdı. Dostunun intihar edəcəyinə inanmırdı. Hadisənin
əslində necə baş verdiyini mütləq öyrənməliydi. Ən
azı dost kimi, bəzi şeyləri bilməli, ictimailəşdirməliydi.
Nicatın yazılarının içərisindən təsadüfən götürdüyü
və “kədərdən” adamın belini bükən yazını oxuyandan sonra
doktor əsəbi şəkildə vərəqi otağın bir küncünə tulladı: “Adə,
sən öl, bunların hamısı başdan xarabdır. Bu sentimental və
ağlamalı yazıların içindən ipucu tapmaq olar?”
12
***
Doktor əvvəlcə özü üçün ölümün cinayət, yoxsa intihar
olduğunu aydınlaşdırmalı idi. Müəllif bunun vacib
olduğunu bildiyi üçün hələ yazmağa başlamadığı romanın
ən məsuliyyətli işini doktorun boynuna atıb aradan çıxmışdı.
Orxan bunu xatırlayanda sonsuz nəzakətinə yaraşmayan
tərzdə özündən çıxıb əlini masaya çırpdı:
– Ay səni, avaragor oğraş. Lap şeyinə sarımısan camaatı. Guya
roman yazırsan da... Bütün işi atmısan üstümə, bütün gü-
nü içirsən. Tüpürüm sən yazan romana da, sənə də!
Əsəbi olsa da, özünü birtəhər toparladı. Stolun siyirməsini
çəkib sakitləşdirici həblərdən ikisini birdən ağzına atdı
və qazsız mineral suyu başına çəkdi. Qəfildən gözü kompüterindəki
açıq fotolara sataşdı.