yaşlarımı saxlaya
bilmədim. Universitetə qəbul olunmamışdım! Bir küncə qısılıb
səhərəcən ağladım. Əlavə qəbulda özəl universitetlərdən birininin
“beynəlxalq münasibətlər” fakültəsinə qəbul olunsam da atamın
təhsil haqqını ödəyəcək imkanı yox idi. Paytaxtdan kəndimizə qayıdanda
hiss elədim ki, indi həm də atamla da yolllarımız ayrılıb.
Həmin ilin qışında hərbi xidmətə çağrıldım. Utancımdan dost-tanış
arasına çıxa bilmirdim. Atam da tez-tez universitetə qəbul ola
bilmədiyim üçün məni danlayırdı. Əsəblərim pozulmuşdu. Üstəlik
əsgərliyə getməyimə iki ay qalmış, atam evimizin sağmal inəyini
satıb xidmət edəcəyim yeri də düzüb-qoşmuşdu. Özümü aktyor
kimi hiss edirdim. Yazılmış rolu, verilmiş obrazı canlandırırdım.
Həyəcan, ekstrim yox idi. Özümü mənasız, gücsüz avara kimi hiss
edirdim.
95
Özümü öldürüb bütün uğursuzluqların əvəzini allahdan
və atamdan çıxmaq istəyirdim. Çünki bütün arzularımı allah və
atam gözümdə qoymuşdu. Allahdan da, atamdan da incimişdim.
Heç birinə inanmırdım...”
Orxan dostunun atası haqqında hər zaman yüksək fikirdə
olduğunu xatırladı. Nicat atasına çox inanırdı. Gö-
rünür uğursuzluqlar onu ruhdan saldığı üçün atasına hirsliydi.
Allaha olan inamsızlığı isə Orxana tanış idi. Nicat hətta
namaz qıldığı vaxtlarda da, Allaha inanmamışdı. Orxan Nicatın
psixologiyasını öyrənməyə cəhd edərkən buna əmin olmuşdu.
İnancsızlığı onu ümidsizliyə sürükləmişdi.
“...Sevdiyim qıza vida məktubu yazıb, yüksək dozada yuxu
dərmanı qəbul edəndə həqiqətən ölmək istəyirdim...”
Demək vida məktubu... Yox, Nicat yox... Sən sadəcə
yenə də diqqəti öz üzərinə çəkmək istəmisən. Sağlam şüurla
uzun-uzadı vida məktubu yazmağa fürsət tapmısansa, deməli
ölmək istəməmisən. Çünki ölmək istəyən və affekt halında
olan adam vida məktubu yazmağa fürsət tapa bilməz.
Sən sadəcə uğursuzluqlarına görə sənə tənə edənlərə qəribə
şəkildə etiraz eləmisən.
“İntihar məktubları adətən çox qısa olur. Elə sənin
sonuncu məktubun kimi” – Orxan öz-özünə danışdığını