ı başa
düşüb susdu.
Üçüncü cəhd... Deyəsən bu hərbi xidmət vaxtı baş verib.
Aydındı... Deməli çətinliyə alışa bilməmisən dostum...
96
“...Eynək taxdığıma görə məni “professor” çağırırdılar.
Heç kəs köhnə əsgərlərin dediyinə “otkaz” edə bilməzdi, ya hər gün
döyülməli, ya da “çumo” olub deyiləni eləməli idin. Daha bir yol
var idi, satqınlıq. Özümü “ağıllı” aparsam iki seçimim var idi: ya
“çumo”, ya da satqın olmalıydım. Özümü axmaqlığa vurub hər
gün döyülməyi seçdim. Hərbi and qəbul edənə qədər o qədər də
döymürdülər. Qaçmaq ehtimalı hamısını narahat edirdi. Hərbi and
qəbul edib bölüklərə bölündüyümüz gün axşam bütün gənc
əsgərləri sıraya düzüb “eşşək sudan gələnə qədər” çırpdılar. Sə-
hərisi gün hərə öz yolunu seçmişdi. Bütün çətinliklərə baxmayaraq
xidmətə davam edirdim. Arxamca gələn, mənə baş çəkən demək
olar ki, yox idi. Köhnə əsgərlər tərəfindən təxminən 10 gün ardıcıl
döyüldükdən sonra özüm haqqında fikir formalaşdırmışdım.
“Professor möhkəm uşaqdı sınmadısa, satmadısa daha dəyməyin.”
Daha köhnə əsgərlər məni “kaptyorkaya” çağıranda eynəyimi
də gözümə taxıb gedirdim...”
Orxan gündən-günə artan əsgər ölümlərini xatırladı.
Deməli son on ildə heç nə dəyişməmişdi. Bəlkə də xilas etməsələr
ordunun növbəti qurbanlarından biri Nicat ola bilərdi.

“Şəhərin göbəyində yerləşən hərbi hissədə xidmət etmiş
Nicat bu qədər əziyyət çəkibsə, gör döyüş bölgəsində
vəziyyət necə olub”. Orxan zabit kimi xidmət etdiyi hərbi
hissəni xatırladı. Əsgərlərlə ünsiyyəti az olurdu. Səhhətində
problem yaranan əsgəri ən çıxılmaz vəziyyətdə “Tibb məntəqəsi”nə
gətirirdilər. Adətən Orxan bütün xəstələrini hospitala
yazırdı. Çünki xidmət etdiyi hərbi hissədə, xəstəyə
vermək üçün ağrıkəsici belə tapılmırdı. Ordudakı ölümlərin
sürətlə artmasının, atəşkəs qurbanlarının çoxalmasının sə-
97
bəbləri ordudakı nizam-intizamsızlıq, rüşvət və “dedovşina”
idi. Dostu bu qısa hekayədə ordunun vəziyyətinə işıq tutmuşdu.
“...Vəziyyət çətin olduğu üçün, hamı yüngül və rahat