, məni də qərargah rəisinin otağına
apardılar. Cinayət işi açacaqdılar. Səfehcəsinə düşünürdüm ki, bir
yolum var o da intihar etmək.
Kazarmanın arxasında keçdim. Siqaretimi yandırıb əlimdəki
ülgücü sol biləyimə çəkdim...”
“Dəhşətdir” – Orxan fikirləşdi. Nicat orduda düz
dörd dəfə intihara cəhd edib. Hər cəhddə şiddət, “dedovşina”
və zabit özbaşnalığının izləri var. Cəhdlər artıq “isterik
aksentləşmiş şəxsiyyət” diaqnozuna uyğun gəlir. Bu diaqnozu
məhz hərbi xidmət zamanı qoyublar. Mənə elə gəlir
ki, Nicatın intihar cəhdlərini diqqətlə araşdırıb, ordudakı intiharlarla
bağlı müəyyən fikirə gəlmək olar. Zamanında mətbuatda
çap olunan bu yazılar nədənsə heç kəsin diqqətini
çəkməyib.
Orxan qara cildli dəftərə tələsik qeydlər edib, örtdü.
Ayağa qalxıb otaqda var-gəl etməyə başladı. Olduqca çətin
bir işin altına girmişdi.
İşə salmışam yazıq həkimi. İndi yüz faiz məni tanıdığı
günə nifrin yağdırır. Müvəffəqiyyət qazana bilməsi isə
sual altında idi. Daha doğrusu qəfildən peyda olduğu bu romanda
uğur qazanmağı məndən asılıydı. Deyəsən geri çə-
99
kilməyəcəkdi. Axı, mən onu təsadüfi seçməmişəm... Ya şairin
qatilini, ya da intihar səbəbini tapacaqdı. Onu da qeyd
edim ki, Elxanın romanı üçün Nicatın qətlə yetirildiyini sü-
but etmək onun məqsədlərinə aid deyildi.
Elxanı romanın bu yerində qəsdən süjetdən uzaqlaşdırıram.
İstəsəm onu adi tikintidə işə qoyaram, amma qoy gedib
başqa işlərlə məşğul olsun. Yumşalsam, bəlkə ona başqa məş-
ğuliyyət tapdım. Sadəcə doktorun əziyyət çəkməsini vicdanım qə-
bul etmir. Kefimə düşsə Elxan üçün yaxşı bir xalaşka da tapdım
bəlkə. Özüm ölüm hə, öz əlimdə deyil?
Qoy doktorun yeganə məqsədi bu dağınıq faktlar
arasında çabalaya-çabalaya ölümə gedən yolu axtarıb tapmaq
olsun...
100
16
“Biz ölümü gözə aldığımız üçün,
hərbi xidmətə gedənlərdənik.”
əsgər gündəliyindən...
Orxan dostunun hərbi xidmət boyunca yaşadıqlarını
yadından çıxara bilmirdi. İki-üç gün dostunun sonuncu alınmayan
intihar cəhdi haqqında