yazdığı yazını oxumağa hə-
vəsi olmadı. Orduda baş verən vəhşiliklər və əsgər ölümləri
bir-bir gözünün önündən keçirdi. Könüldən də bir xəbər çıxmadığı
üçün, saatlarla ordu, öldürülən əsgərlər, çarəsiz valideynlər
haqqında düşünürdü. Hər şey bu qədər sadə
olmamalı idi. Müharibə şəraitində olan bir ölkədə əsgər intiharları,
döyülürək, güllələnərək öldürülən əsgərlər vicdanlı
vətəndaş kimi onu narahat edirdi. Doktor ölkəsini çox sevirdi.
Az qala hər gün eşitdiyi əsgər ölümləri gecələr yuxusuna
girirdi. “Bəlkə də orduya psixoloq lazımdır” – Orxan
düşündü. Tez də xatırladı ki, ölkədə təhsilin vəziyyəti çox
pisdir. Savadlı psixoloq tapmaq, onları orduyla işləməyə razı
salmaq da zülmdür. Bu cür davam etsə düşmən qarşısına çı-
xaracaq əsgər tapılmayacaq. Hamıda orduya nifrət yaranır.
Ümumiyyətlə ölkədə baş verən hadisələri düşündükcə
ruhdan düşürdü. Dostunun intihar etməsinə səbəb də
bu ölkə deyildimi? Məsələn, indi fəlsəfi bir romanın personajı
kimi kef edə bilərdi. Bəxtindən mənim də bu cür ağır işə
girişməməyim, onu gətirib salmışdı intihar söhbətlərinin içinə.
Yaşamağa, sevməyə səsləyən bir insan nə üçün intihar
etsin? Yaşatsaydıq bəlkə də ədəbiyyatımıza, mədəniy-
101
yətimizə faydası toxunardı. Amma imkan vermədilər, daha
doğrusu vermədik. Ya elə, ya belə...
“Nicatın ölümündə bu hansısa səfeh məmurun barmağı
var. Mən bütün qəlbimlə buna inanıram.” – Bax bu cür
düşünəcək qədər siyasiləşmək olmaz. Xahiş edirəm mənim
romanımı siyasiləşdirməyin. İmkan verin, işimizi görək.
Orxan mətbəxə keçib özünə tünd kofe hazırladı. Bu
gecə sonuncu intihar cəhdi haqqında yazını oxumalı, sabah
isə Nicatın dostları ilə görüşməliydi. Uzun müddətdi onlardan
xəbər yox idi. Orxan özü təşəbbüs göstərmək, Nicatın
köhnə dostlarını bir araya gətirmək niyyətində idi. Mən isə
buna imkan vermərəm. Çünki, romanı məsuliyyətlə tamamlamaq
üçün faydalı işlərlə məşğul olmaq lazımdır. Nicatın
dostları istədikləri vaxt görüşür, yeyib-içməyə də vaxt tapır.
Qısası,