icarəyə götürüb həm
oxumağa, həm də işləməyə başladım. Ancaq alınmırdı, həyatımı
qurub, işlərimi nizama sala bilmirdim. Üç ay içində xeyli ziyanla
evimizə-kəndə qayıtdım. Bacım yenicə ailə qurmuşdu.
Toydan sonra atamın da xeyli borcları olduğu üçün dekabr
ayında ümidsiz bir halda bizə – mənə və həyat yoldaşıma qapını
göstərdi:
– Gedin, həyatınızı qurun, mənim sizin ailənizə baxacaq qədər imkanım
yoxdur.
Həyat yoldaşım hamilə idi.
Əynimizdə yay paltarları avtovağzalda düşəndə ikimiz də
soyuqdan tir-tir əsirdik. Onu atasıgildə yerləşdirib ev axtarmağa
başladım. Ümidimiz nənəmin 60 manatlıq təqaüd kartı idi.
103
Bir də mənim “zərbəçi” təqaüdüm vardı. İki gün parkda,
bir gün də türk dostumun evində qaldım. Dördüncü gün ucuz bir
ev kirayələdim və ora köçdük. Yeməyə ancaq yavan çörəyimiz vardı.
Bütün imkansız və çətin günlərim baş qaxıncı olmuşdu mənə.
Səbir eləməkdən başqa yolum yox idi. Borclarım isə o qədər çox idi
ki, onu qaytara biləcəyimi qətiyyən düşünmürdüm.
Universiteti bitirməyimə bir neçə ay qalmış jurnallardan
birində iş tapdım.Təsadüfən tapdığım iş mənim sonrakı həyatıma
da xeyli təsir etdi. Qeyri-ciddi jurnalistika ilə məşğul olan böyük
bir şəbəkənin içindəydim. Tərcümə fəaliyyətim çörək pulu qazanmaq
üçün yeganə vasitə idi. Universitetdə diplom müdafiəsinə hazırlaşdığım
günlərdə qızım dünyaya gəldi. İşlədiyim üçün borclarım
azalmışdı.”
...Orxan bu əhvalatları daha geniş variantda eşitmişdi.
“Reket” jurnalistlərlə birlikdə çalışmaq, ailəni dolandırmaq
üçün həm oxuyub, həm də jurnalistikanı gözdən salan
ünsürlərlə birlikdə hərəkət etməyim Orxana pis təsir etmişdi...
..Nicatın yaşla dolmuş gözlərini yadına salanda Orxanı
qəhər boğdu. “Tüpürüm belə həyata... Getdikcə əsəblərimə
hakim ola bilmirəm. Dəli edəcəklər məni də. Azərbaycanda
istənilən insanı küçədə saxlayıb həyat hekayəsini
danışdırsan ağlaya bilərsən. Belə də ölkə olar?”
Orxan əsəbi şəkildə yerindən qalxıb siqaret yandırdı.
Pəncərəni açanda hiss elədi ki,