d gəzmək, lazımlı-lazımsız kitablar oxumaq, səviyyəsiz
rəhbərlərdən söz götürmək gündəlik həyat normasına çevrilmişdi.
Son aylar övladımdan ayrı qalmağım, hər gün artan borclarım mə-
ni elə hala salmışdı ki, ancaq ölməyi arzulayırdım. Çantamda gəzdirdiyim
sirkə turşusunu dəfələrlə içib intihar eləmək istəsəm də,
qızımın gözləri məni rahat buraxmırdı.
Hər dəfə şüşənin ağzını açmaq istəyəndə, qızımın günahsız
və məsum gözləri məni bu işdən çəkindirirdi. İşdən çıxarılandan iki
gün sonra məndə elə bir hiss yarandı ki, artıq heç kəsə lazım deyiləm.
Hər səhər evdən çıxanda çantamı yoxlayır, sirkə tur-
şusunun yerində olub-olmamağını yoxlayırdım. Sonra evdən çı-
xırdım. Qəribə hissdir ölümü arzulaya-arzulaya gündəlik həyata
davam etmək. Bəlkə də bu boyda ümidsizliyimin içində xırdaca bir
ümid vardı. Bəlkə də özümdən xəbərsiz o əlçatmaz ümidə tutunmuşdum...
Şəhərin kənarında kirayə yaşadığım gecəqonduda saatlarla
uzanıb tavana baxır, övladımı, onun gözlərini düşünürdüm. Borclarım
gündən-günə artırdı. Taleyin qarğışına tuş gəlmiş bəbəxt bir
adamdım...
...Bütün çətinliklərə baxmayaraq yenidən sevmək üçün
özümdə güc tapmışdım. Hamıdan uzaqlaşıb intihara qərar verdiyim
günlərin birində sevdiyim qadının telefonun o başından gə-
lən titrək səsi məni fikrimdən daşındırmışdı. “Özünü öldürsən səni
heç vaxt bağışlamayacam”, - demişdi. Yaşamaq üçün övladım və
sevdiyim qadın ən böyük səbəbim olsa da, heç biri yanımda deyildi.
Heç birinə əlim çatmırdı. Təkdim. Təklənmişdim. Böyük bir boş-
luqda, iynə ucu boyda bir ümidə tutunub yaşayırdım...
107
Ev kirayəsini verə bilmədiyim üçün ya internet klubda, ya
da qaldığım əraziyə yaxın metro stansiyasının yanında tikintisi yarımçıq
qalan dükanda gecələyirdim. Gecələr karton qutuları cırıb
özümə yataq düzəldirdim. Üstü açıq, karton qutuların üstündə yatırdım...
Savaşa-savaşa hiss edirdim ki, tükənirəm. İşsiz idim. Borclarım
boyumu aşmışdı. Ev sahibinə, qonşuluqdakı dükana, dost-tanışa
borcum olduğundan