olmurdu. Zə-
hərlənmək arzum ciyərimdə qalmışdı. Sərxoşluğum artıqca planımı
həyata keçirmək üçün qətiyyətim də artırdı. Ülgüc və kəsik-kəsik
olmuş biləklərim... Çarpayıma uzanıb yavaş-yavaş ölümü gözləməyə
başladım.”
Orxan artıq hövsələsini basa bilmədi. Yerindən əsəbi
şəkildə qalxıb, pəncərəyə yaxınlaşdı. Ulduzlar şıltaqlıqla ona
göz vururdu. Qəfildən dostu üçün darıxdığını, onun söhbətləri
üçün qəribsədiyini hiss etdi. Bəlkə???
110
Sinəsinə çəkdiyi siqaretin acı tüstüsü boğazını yandırdı.
İndiyə qədər ağladığını, necə ağlamaq lazım olduğunu
xatırlamaq istədi. Yox, o heç vaxt ağlamamışdı. Onu ağlada
biləcək qüvvənin varlığını ağlına belə gətirmirdi. Praqmatik
adamdı Doktor... Amma yox, deyəsən ona nə isə olub bu gecə.
Yenidən boğazında qəribə gizilti hiss elədi. “Yəqin siqaretdəndir”
deyə, acıqla siqaretdən dərin bir qullab aldı.
Yanaqlarına yayılan ilıq göz yaşlarının qəribə istiliyini hiss
edəndə diksindi. Uşaq vaxtı bağçada yıxılıb əlini əzəndə bu
cür olmuşdu. Əvvəlcə yanaqlarına ilıq göz yaşları süzülmüş,
sonra hönkürmüşdü. Siqareti pəncərədən aşağı vızıldatdı və
əlini üzünə sıxıb hönkürdü...
Neçə müddətdir keçirdiyi gərginlik sanki bu göz yaş-
ları ilə yuyulub getdi. Özünü olduqca rahat hiss edirdi. Yerinə
qayıdıb Nicatın yazısının son sətirlərinə göz atdı.
“...Bayırda narın yağış yağır, külək əsir. Qızım kim bilir
neçənci dəfədir yorğanı təpikliyib üstünü açır. Üzündən öpmürəm
ki, ayılar. Şəkərburaya oxşayan balaca ayaqlarından öpüb bayıra
çıxıram, boz bulanıq səmaya baxıb siqaret sümürmək üçün.
“Yaşamak şakaya gelmez”- Nazimin misralarını pıçıldayıram
qeyri-ixtiyari...”
111
17
“Nədir axı dostluq?
Bizi heyrətə gətirən bir söz, illuziya.
Xoşbəxt olanda arxanca qaçan,
çətin anlarında sadəcə itən bir kölgədir dostluq.”
Qoldsmit
Orxan telefonun zəngini eşitmədi. Çarpayısında yor-
ğana bürünüb yatırdı. Təxminən yarım saatdan sonra yenidən
telefonuna gələn zəng onu yuxudan oyatdı. Zəng
edən kim idisə Orxanla danışmaqda