a israrlı idi. Orxan ərincəkliklə
yorğanı üstündən kənara atıb ayaqlarını çarpayıdan
aşağı salladı. Stolun üstündəki telefonun səsi əsəblərini qı-
dıqladı. Ayağa qalxıb telefonu götürdü. Tanımadığı nömrədən
gələn zənglərə cavab verməyə alışmışdı. Peşəsi bunu
tələb edirdi. Bu dəfə də tanımadığı nömrəni görüb kefini
pozmadı. Telefonu əlinə götürüb “Yes” düyməsini basdı:
– Buyurun, eşidirəm.
– Salam. Mənə Orxan həkim lazımdı.
Orxan bu səsi harda eşitdiyini xatırlamağa çalışıb, cavab
verməyə tələsmədi. Bir neçə saniyə yaddaşını qurcalasa
da, səs sahibini tanıya bilmədi.
– Danışan Orxan Fərəclidir.
– Həkim, sizi narahat edən Şahindir. Nicatın dostu. Yəqin ki,
xatırladınız.
– Əlbəttə xatırladım, bəy.
– Sizinlə görüşmək, Nicatla bağlı danışmaq istəyirəm.
– Məmnuniyyətlə, bəy. Bir saata ofisdə olacağam, əgər tıxaca
düşməsəm. “Caspian Plaza”. Yəqin ki, tanıyırsınız.
112
– Əlbəttə tanıyıram. Qohumum sizin ofisdə çalışır. Ora yaxın
bir yerdəyəm. Bir saat sonra, görüşürük.
Orxan telefonu masanın üstünə qoyub cəld şəkildə
komputeri açıb musiqi qoşdu. “Samsara Blues Experiment”
qrupunun “Singata mystic queen” musiqisinin sədaları ota-
ğa yayıldı. Bir neçə dəqiqə mahnıya qulaq asıb zümzümə
edə-edə hamama keçdi. Səhərlər əvvəlcə qaynar, sonra soyuq
duş qəbul edirdi. Bu prosedur onu olduqca rahatladır və
əsəblərini sakitləşdirirdi. Bu dəfə də eyni proseduru təkrar
etdi, dişlərini fırçalayıb qurulana-qurulana otağına keçdi.
Geyinib saçlarını daradı və mətbəxdə anasının hazırladığı
süfrəyə əyləşdi.
Evdən çıxanda saatına baxdı. “Cəmi yarım saat” –
Orxan yüksək və şən səslə dilləndi. “Hələ ki formadayam!”
Orxan maşını işə salıb həyətdən çıxdı. Küçələrdə sakitlik
idi. Tıxac olmadığı üçün işə vaxtında çatacağına sevindi.
Vədələşdikləri vaxt Orxan artıq kabinetində əyləşib.
Şahini gözləyirdi. Şahin qapını döyüb, nəzakətlə icazə istədi:
– Həkim, gəlmək olar?
– Buyurun, buyurun. Elə sizi gözləyirəm.
Orxan Şahinlə salamlaşıb, ona oturmaq üçün yer