göstərdi.
Ofisin mətbəxinə keçib Şahinə də, özünə də çay süzdü.
Şahin fikirli halda uzun müddət susdu. Nəhayət ki, Orxan
sükutu pozdu:
– Bəy, deyəsən Nicatla bağlı danışmaq istəyirdiniz.
– Bəli. Könüllə danışdım bir neçə gün bundan əvvəl. O sizin
Nicatla bağlı hansısa araşdırma apardığınızı dedi. Deyəsən
roman zad...
113
– Hə...Belə bir işə düşmüşük... İntihar səbəblərini araş-
dırıram. Əvvəl elə fikirləşirdim ki, o intihar edə bilməz. Son
günlər isə fikirlərim çox qarmaqarışıqdır. Qəti bir qərara gələ
bilmirəm. Yazılarını, xüsusilə ölümündən əvvəl yazdığı bir
neçə yazını və bir neçə il əvvəl yazdığı “İntihar silsiləsi”ni
oxudum. Kənardan necə anlaşıldığını bilmirəm. Amma psixiatr
kimi əminəm ki, onun intihar etmək üçün ciddi sə-
bəbləri heç vaxt olmayıb. Kiçik şeylərlə xoşbəxt olan adamı,
kiçik səbəblərin intihara sürükləməsi qəribədir. Bütün cəhdlərini
araşdırdım, heç bir qeyri-adi detalla rastlaşmadım. Nicat
sadəcə axtarışda olan, özünü təsdiq etmək istəyən bir insan
olub. Ətrafındakı adamların böyük əksəriyyəti özü kimi
həssas və duyğulu insanlardır. Qadınlar isə intihar səbəbi
ola bilməz. Daha doğrusu məncə ola bilməz. Bu hələlik mə-
nim subyektiv fikrimdir.
– Həkim, siz neynəmək fikrindəsiniz? Guya bu roman yazılmasa
nə olar ki? Niyə dostumuz oturub Hüqo kimi, Balzak
kimi, lap elə Şlink kimi roman yazmır?
– Nə bilim, a bəy. Belə məsləhət oldu.
– Könül nə deyir, danışır?
– Yox, son görüşümüzdə hiss etdim ki, narahatdır. Ona dü-
şünmək üçün vaxt vermək qərarına gəldim. Məncə hökmən
danışacaq. Bir də onun roman-zad vecinə deyil. Dünyaya kef
çəkmək üçün gəlib zalım qızı...
– Allah köməyin olsun, həkim! Düzü, Könül çox qəribə qızdır.
Daha doğrusu özünü çox qəribə aparır. Onu Nicatdan
əvvəl tanıyıram. Əvvəllər mənə elə gəlirdi ki, ərini dəlicəsinə
sevir. Çünki, belə görüntü yaradırdı. Çətinliyi, problemi
olanda yanında olmuşam. Nicatla münasibətlərini öyrəndikdən
sonra yanıldığımı başa düşdüm. Ümumiyyətlə o qı-
zın həyatdan