rahat idi. Yorğunluq
və yuxusuzluq vecinə deyildi. İllər ərzində bütün bu çə-
tinliklərə alışmışdı və həyatını bunlardan kənarda təsəvvür
etmirdi. Onun üçün ən gözəl istirahət növbətçi otağındakı
divanda uzanıb mürgüləməkdi. Gecə saat ikidə termosdan
süzüb içdiyi çayın ləzzətini, evdə arvadının dəmlədiyi Lənkəran
çayından ala bilmirdi. Artıq bununla barışmışdı. Onun
da həyatı bu cür sadə həqiqətlərdən ibarət idi. Get işə, gəl
evə, növbə, əməliyyat və bu kimi digər vacib, yaxud vacib
olmayan işlər. Heç vaxt istirahət eləmək barədə düşünmə-
mişdi. Ona elə gəlirdi ki, istirahət ancaq ciddi biznesmenlər
və daha imkanlı məmurlar üçündü. Onun ən ciddi istirahəti
ailəsini bir neçə saatlıq bulvara çıxarıb gəzdirmək, ortabab
kafelərdə dostlarla araq vurmaq və dəvət olunduğu toylarda
yeyib-içib əylənməkdən ibarətdi, başqa heç nə!
Arvadı isə onun tam əksi idi. İstirahətindən qalmırdı.
Hər yay uşaqları rayona, anasının yanına göndərir, Dubaydan
vurub Türkiyədən çıxırdı. Hansısa bir gijdıllağ və idealist
polis işçisinə görə cavan həyatını çürüdəsi deyildi ki?
Onun ehtiraslı bədəni Antalya günəşində yanmaq, zərif çi-
15
yinləri Dubay otellərinin lyüks nömrələrində ağ mələfənin
üzərinə toxunmaq üçün yaradılmışdı. Hər tətil onun üçün
yeni bədənlərin kəşfyidi. İnsan kolleksiyası çox zəngin idi.
Ərinin mitinqlərdə döydüyü “müxalifətçi gədə”lərin sayı qə-
dər kişiylə kef çəkmişdi. Yeri gəlmişkən, müxalifətçilərlə də
yatmışdı. Sadəcə bu söhbəti açıb-ağartmağın yeri yoxdu.
Yazıq Polis! Hərdən gözlərini yumub görmədiyi yerləri
xəyalında canlandırırdı. Xəyallarında Maldiv adalarında,
Antalyada və hətta Arizonada olmuşdu. Sonuncu dəfə isə
gözlərini yumub doyunca Tiflisdə gəzmişdi. Yazıq öz doğma
adını da unutmuşdu. Küçədən keçən də, metroda qarşısına
çıxan da, qonşular da onu sadəcə “Polis” deyə çağırırdı. Polis!
Bu dəqiqə ölkədə bundan oğraş iş təsəvvür etmək çətin
olsa da qəhrəmanımı bu adla çağıracam: Polisov Polis Polis
oğlu. Bu, qəhrəmanımızın