rəsmiləşdirdik. Hər şey bundan sonra başladı. Əvvəlcə
tez-tez yersiz əsəbiləşməyə, bəhanə ilə görüşləri azaltma-
ğa başladı. Sonra isə, biryolluq yoxa çıxdı. Daha onu heç
vaxt görə bilmədim. Dostları Tərlanın ailəsindən küsüb Rusiyada
yaşayan dayısının yanına getdiyini desələr də,
inanmırdım. Məni pis vəziyyətdə qoyub getməyi ilə qətiy-
126
yən barışa bilmirdim. Kredit borcunun müəyyən hissəsini
dostları ödəsə də, mənim üzərimdə qalan borc da az deyildi.
Maaşımın böyük hissəsi borca gedirdi. İşləməyə yenicə baş-
ladığım əmlak bürosundakı müdirim mənimlə çox mehriban
davranırdı. Ancaq Tərlanın hərəkətlərini bağışlaya bilmirdim.
Onun bu əbləhliyi məni bərk sarsıtmışdı...
…Orxan qaşlarını çatıb fikirli-fikirli Könülə baxırdı.
Artıq anlamışdı ki, Könüllə söhbət etməyin heç bir mənası
yoxdur. Könül bütün fahişələr kimi ancaq qəmli əhvalatlar
uydururdu. Ona isə Nicatın ölümü ilə bağlı ipucu tapmaq lazım
idi. Böyük ehtimalla Könül növbəti dəfə Hikmətlə tanışlığından
danışacaqdı. Onu isə Nicatın ölümü maraqlandırırdı.
Hər dəfə Könülün qəmli xatirələrinin burulğanında
başını itirirdi. Əsəbləri bu qədər uydurmaya, yalana hazır
deyildi. Sərt şəkildə əlini masaya çırpdı:
– Könül, hər şeyin bir həddi var. Bütün roman boyu sənin
cəfəngiyatını oxucuya sırıya bilmərik.
– Nə roman, Orxan, nədən danışırsan? Yoxsa bütün bu hekayələri
Elxan Daşdəmirə danışacaqsan ki, roman yazsın?
– Yox…Bilmirəm… Elxan yazmasa da, romanın müəllifi bü-
tün bunları yazır axı.
– Romanın müəllifi? Heç nə başa düşmədim? Könül təəccüblə
çiyinlərini çəkdi.
Orxan istədi ki, Könülə romandan, nəsr ənənələrindən
danışsın. Ancaq başa düşdü ki, bütün bunların yeri yoxdur.
Əgər Orxanın yerinə filosof Ramal burda olsaydı, hər
şeyi xırdalığına qədər Könülə danışar, ədəbiyyatın çətinliklə-
rindən bəhs edərdi. Həm də ağ şərabın məstliyi və süstlüyü
yavaş-yavaş onu sərməst edirdi. Könülə cavab vermədən
düyməni basıb, ofisiantı çağırdı:
– Zəhmət olmasa hesabımızı