getdiyini
danışdı. Sonra xatırladı ki, bir neçə dəfə də, hansısa dostunun
evində sevişiblər. Nərmin bütün bunları sonradan bilsə
də, bacısına heç nə deməyib. Hətta Nicatla necə seviş-
məklərini bir-birinə danışıb, Nicatın qara kapron corablara
olan həvəsinə, qara corablardan necə ehtiraslanmasına xeyli
gülmüşdülər.
Nərmin də, Nərgiz də qara kapron corablardan söz
salanda istər-istəməz gülsələr də, bu detal Orxana qəribə gəlmişdi.
Nicat Nərgizi evlərinə dəvət edəndə, sevişməmişdən
öncə israrla ona qara uzun corablar geyindirmiş, ayrılanda
isə corabı ondan alıb paltar şkafının sonuncu siyürməsinə atmışdı.
Könülün də bu barədə danışdıqları Orxanı dü-
şünməyə məcbur edirdi.
“Deməli qara kapron corablar”... Orxan bacıları yola
salandan sonra uzun müddət bu barədə baş sındırdı...
Orxan ilan dili çıxarsa da, əvvəlcədən şərt kəsdi. Bü-
tün baş verənləri qısa və konkret danışacaq, başına gələnlərə
heç bir bəzək-düzək vurmayacaq. Razılığa gələndən sonra,
Könülün təklifi ilə dəniz kənarında yerləşən, balıq yeməkləri
ilə məhşur xudmani restoranlardan birinə yollandılar. Könü-
lün könlünə balıq düşmüşdü.
Orxan danışdıqları vaxt restorana gəlmiş, əvvəlcə-
dən sifariş verdiyi masada yerini rahatlamış, günəş şüalarının
çılğınlıqla rəqs elədiyi mavi dənizə gözlərini zilləmişdi.
Bu zibilə necə və kimə görə düşdüyünün artıq heç bir mə-
nası yox idi. İstəsə də, istəməsə də o bu romanın qəhrəmanı
idi və roman bitənə qədər öz rolunu oynamalı idi. Üstəlik
130
bu restoranda arabesk dinləməyə, Ahmet Kaya mahnılarının
ağır kədəri altında əzilməyə məhkum idi. Aylardır sürən bu
araşdırmalar, romanın yazı prosesinin ləng getməsi də onu
sıxırdı. Sanki, gözəgörünməz bir əl bu romanın yekunlaşdırmaq
üçün müəllifə mane olurdu. Müəllif romanı
bir kənara atıb gündəlik həyat qaydaları ilə çarpışdıqca, Orxan
bekarçılıqdan darıxır, hövsələdən çıxırdı. Üstəlik Elxan
Daşdəmir Türkiyəyə köçmüşdü. Daha yalvarsan da qayıdıb,
bu romanda personaj olmazdı. Orxanın yeganə