ə ümidi müəllifə
idi. Müəllif tezliklə onu Könüllə görüşdürüb bu məsələ-
ləri aydınlaşdırmasaydı, yəqin ki, Orxan baş götürüb hansısa
bir hekayəyə-zada qəhrəman gedəcəkdi. Orxan fikirli-fikirli
bir siqaret yandırıb tüstünü acgözlüklə ciyərlərinə çəkdi. Artıq
siqaretdən də bezmişdi. Adi həyatda siqaret çəkməsə də,
müəllif onu roman boyu əməlli-başlı aludəçiyə çevirmişdi.
...Könül bir az ləngisə də gəlib çıxdı. Gülə-gülə salamlaşdı.
Orxanın üzündəki gərginlikdən onun çəkdiyi əzabı
başa düşürdü. Əslində onun üçün də bu romanda qəhrəman
olmaq xoş deyildi. Bütün işi-gücü tökülüb qalmışdı bir
tərəfdə, gecə-gündüz beynini Nicatla bağlı lazımsız xatirə-
lərlə məşğul edirdi. Əslində bütün günah müəllifdə idi. Kö-
nülə elə gəlirdi ki, bu roman yazılmasa, daha yaxşı olardı.
Kimə lazımdır axı intihar etmiş bir şairin sevgi hekayəsi?
Dünya yazıçıları bu cür sevgi hekayələrini cəmi bir absazda
ustalıqla yazıb keçirlər. Könül onu sürüyüb bu əsərin süjet
xəttinə salan yazıçıya nifrət etməyə başlamışdı. Aralarındakı
sevgi də, münasibətlər də onu bezdirmişdi. Üstəlik də belə
ağır xatirələri yenidən xatırlamaq onu incidirdi.
Belə tez-tez söhbətlərə girişmək istəmirəm, amma
Könül qətiyyən məndən narazı qala bilməz. Onun mənə ver-
131
diyi əziyyətlərin yanında roman personajı olmaq toya getməlidir.
Aylarla onun sevgilisi rolunu oynamışam. Bəyəm
asandır bu qədər xəyanətə dözmək, əzab çəkmək, ağlamaq?
İndi canı çıxsın romanın içində çabalasın.
Hələ nərd olsaydı doktorla oynadırdım onu. Axırda
da “dü-bir” ayağında saxlayıb uduzdurardım.
Könül beynindəki qarmaqarışıq, rabitəsiz, nizamsız
fikirləri bir kənara atıb Orxanla hal-əhval tutdu:
– Doktor, yorğun görünürsən...
– Bezmişəm. Hər şeydən. Yorulmuşam.
– Araşdırmanı dayandır. Normal həyata dön. Unut.
– Bacarmıram. Axı zalım balası dayanmadan bizim haqqı-
mızda düşünür. İmkan vermir öz həyatımı yaşayım.
– Anlayıram. Oxşar problemdir.
– Danışacaqsan?
– Hə.
– Hikmətlə necə rastlaşmağınızı keçək?
–