Yox.
– Yaxşı, bir şərtlə ki, uzatmayacaqsan.
– Çalışaram...
Könül qısa və qırmızı saçlarını əliylə tumarlayıb, qar-
şısındakı şərabdan bir udum içdi. Üzünü turşudub, “Hikmə-
ti lənətə gəlsin” dedi, -“məni içkiyə o alışdırdı”.
Tərlandan sonra əmlak bürosundakı müdirimin mə-
nimlə maraqlandığını hiss edirdim. Bəlkə də əvvəldən maraqlanırmış,
hiss etməmişdim. Tərlan həyatıma gəldiyi kimi
çıxıb getsə də, həyatımı “relsdən çıxarmışdı”. Toparlana bilmirdim.
Onu düşündükcə aldanışlarıma görə əzab çəkirdim.
Evdə atamla, qardaşımla və anamla münasibətlərim qaydasında
getmirdi. Namaz qılsam da toxtaqlıq tapmırdım.
132
Bax belə gərgin günlərin birində patronum Hikmət
mənə evlilik təkilf etdi.
Orxan çəngəllə qarşısındakı balıq tikəsini qurdalaya-qurdalaya
sual verdi:
– Dərhal qəbul etdin?
– Əvvəl tərəddüd edirdim. Sonra ailəmdən xilas olmağın yeganə
yolu kimi onun təklifinə “hə” dedim. Evimizdə yediyim
hər tikə çörək baş qaxıncı idi. Üstəlik qardaşım özünə
ev alıb şəhərə köçmüşdü və demək olar ki, hər addımımı izləyirdi.
Bezmişdim. Qaçmalı, xilas olmalı idim.
...Toyumuz çox dəbdəbəli oldu. Hikmət hamıya yalan
danışmışdı. İndi də onun bu fədakarlığını xatırlayanda
utanıram. Bəlkədə adi şeydir və onun üçün fərqi yoxdur.
Mənim əvvəlki evliliyimi gizlətmiş, el adəti ilə elçilik, toy etmişdi.
Toydan sonra Hikmətin evinə köçdük. İlk günlər hər
şey qaydasında gedirdi. Birlikdə evdən çıxır, birlikdə qayıdırdıq.
Özümü çox xoşbəxt hiss edirdim. Onu sevməsəm
də, birtəhər alışmağa çalışır, yaşadıqlarımı unudurdum. Amma
Hikmət Tərlandan da beşbetər imiş. Getdikcə əsl siması
üzə çıxırdı. Başa düşürdüm ki, keçmişimlə barışa bilmir.
Yerli-yersiz məni təhqir edir, aşağılayırdı.
...Toyumuzdan bir il keçəndən sonra başa düşdük ki,
övladımız olmayacaq. Əvvəl Hikmət bunun da günahını
mən-də görür, haqsız yerə məni incidir, təhqir edirdi. Biləndə
ki, problem ondadır və heç zaman uşağı olmayacaq, daha
da dəyişdi.
Orxan söhbətin bu yerində növbəti siqaretini