i yandırdı
və Şahinin Könüllə bağlı dediklərini xatırladı. Artıq əmin
idi ki, Könül yalan danışır. Tərslikdən o bu yalanlara səbirlə
qulaq asmağa məhkum idi.
133
Könül isə öz işində idi. Baxışlarını naməlum bir nöqtəyə
zilləyib söhbətinə davam edirdi...
... Məni tez-tez döyür, evdən qovurdu. Özü də etiraz-
çı gənclərə qoşulmuşdu. Bütün günü onlarla görüşüb içir,
evə gecənin yarısı qayıdırdı. Hamının yanında mənim hicab
bağlamağıma lağ edir, məni aşağılayırdı. Və günlərin bir gü-
nü tələb etdi ki, hicabı açım. Beləliklə həyatımda daha bir
dönüş nöqtəsi yarandı. Onsuz da namaz qılmırdım. Hikmə-
tin təklifi də ürəyimdən olduğu üçün çox müqavimət göstərmədim.
Bir gün ayıldım ki, artıq evimizdə içki məclisləri qurulur.

İçki ilə ilk tanışlığım da Hikmətin sayəsində oldu. İsrarla
məni içirdir və mənim sərxoş olmağımla fəxr edirdi.
Mənim içməyim, xüsusilə onun “seksual inqilab” carçısı olan
dostları ilə badə toqquşdurmağım onun qürur yeri idi. Sanki
hamıya necə modern və açıqfikirli olduğunu car çəkirdi.
Onun dostlarına, yaxınlarına alışmışdım. Hikmət işdən çı-
xana qədər səbrim çatmırdı. Onların yığışdığı ucuz barlarda,
kafelərdə özümü daha xoşbəxt hiss edirdim.
– Və bu ərəfədə Nicatla tanış oldun...
– Hə... Bu barədə danışmışam sənə. Yəqin özü də deyib. Bizə
tez-tez gəlirdi. Ərim onun söhbətlərini dinləməkdən zövq
alırdı. Belə görüşlərimizin birində yaxşıca içdik. Ərim tez
sərxoş oldu və yatağına güclə apardıq. Mən isə ustalıqla sərxoş
rolunu oynayırdım. O isə dayanmadan içir və siqaret sü-
mürürdü. Rəfiqəmə Tərlandan danışıb ağlayır, əslində isə
Nicatın diqqətini çəkməyə çalışırdım. Yavaş-yavaş istəyimə
çatırdım. Nicat gözünü məndən çəkmirdi. Hiss edirdim ki,
sıxılır. Narahatlığı aydın hiss olunurdu. Sağollaşıb masadan
qalxdı. Onu yola salanda özümdən asılı olmayaraq boynuna
sarılıb ağladım. Hikməti sevmədiyimi, başqa birinə aşiq ol-
134
duğumu dedim. Hiss edirdim ki, onu yoldan çıxarmaq o qə-
dər də çətin olmayacaq.
– Nicata